Is de prijs te hoog?

“Ik voel dat ik ook een brok in mijn keel krijg, en tranen biggelen over mijn wangen.” Harald Kronstad vertelt hier hoe het eerlijke getuigenis van een man hem heeft beïnvloed.

Het is ongeveer 25 jaar geleden dat ik hem voor het eerst ontmoette. Ik herinner mij goed dat ik toen zijn gezellige huis bewonderde, dat zo idyllisch in het mooie en heuvelachtige landschap gelegen was. Iets verderop het terrein stond een enorme mast. Ron was een fanatiek radioamateur, die zijn uitrusting op orde had!

Afgelopen weekend ontmoetten wij elkaar weer op een broederconferentie in Salem, Oregon (VS).

“Zoekt eerst Zijn Koninkrijk en Zijn gerechtigheid en dit alles zal u bovendien geschonken worden.”

Ron geeft zijn 90-seconden hartverwarmende en persoonlijke getuigenis. Tegenover mij zit een andere man van middelbare leeftijd die goed luistert. Hij is de voorganger van de gemeente waar Ron ook bij hoort. Hij heeft moeite om zijn tranen te bedwingen. Ron had een goede baan bij een bank in zijn woonplaats, maar de afgelopen vier jaar was hij werkloos. Een paar weken geleden moest hij zijn huis uit, omdat hij de onkosten niet meer kon opbrengen.

“Maakt u dan niet bezorgd tegen de dag van morgen, want de dag van morgen zal zijn eigen zorgen hebben; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.”

Het gezicht van Ron straalt van blijdschap en dankbaarheid, als hij op het spreekgestoelte staat. Er is geen twijfel over dat de woorden van Jezus uit de Bergrede (Mattheüs hoofdstuk 5-7) de laatste jaren op de proef zijn gesteld. En het heeft stand gehouden!

De voorganger slikt en de tranen biggelen over zijn wangen. Hij heeft een brok in zijn keel. Hij kent de omstandigheden van Ron, hij heeft zich ingeleefd in zijn situatie. Hij herinnert zich de eerste keer dat hij in de stad kwam, ongeveer 35 jaar geleden. Hij herinnert zich hoe de vrouw van Ron zich radicaal bekeerde, en hem uitnodigde om haar man ertoe te bewegen hetzelfde te doen. En zo is het gegaan.

“Wat ik zie als onmogelijk, is mogelijk voor God. God houdt van een levend geloof,” gaat Ron verder. “Als Hij voor ons is, wie kan dan tegen ons zijn?”

“Welke prijs is te hoog om te betalen voor dit koninkrijk? Wat zou teveel zijn om op te geven om hier zelf deel aan te krijgen?”

“Niets!” Het antwoord is even vastbesloten als het eenvoudig en in geloof is.

“… het enige wat van belang is, is het Koninkrijk der hemelen.”

“Het heeft lang geduurd voordat ik het kon zien, maar door Gods grote genade en ontferming is het zo geworden”, zegt hij. “De aardse dingen betekenen niets, maar wat iets betekent is om de jeugd te zien opgroeien; dat ik een ruimer hart kan krijgen en tot meer hulp voor hen kan zijn. Ik zie steeds meer dat het Koninkrijk der hemelen het enige is dat iets betekent.”

“Bedankt broeders: ik houd van jullie!” Zo sluit hij zijn korte, maar inhoudsrijke en hartverwarmende getuigenis af.

Onverwachts ontmoeten wij elkaar weer maandagochtend op het vliegveld in Portland. We stralen allebei als we elkaar zien. Het getuigenis van Ron was geen gevoelsmatige zucht, en ook niet een ingestudeerde toespraak. Er was ook zeker geen wens om iemand te imponeren. Niets meer dan een van de vele hartverwarmende en dankbare bijdragen die avond. Dankbaarheid over de geheimenissen van het evangelie die geopenbaard werden; voor hem dat hij tot rust was gekomen in zijn omstandigheden. Dankbaarheid dat men had ervaren dat Gods woord waar is, en geldt voor mij in mijn dagelijks leven! Dit was een toespraak die uit het leven gegrepen was; zonder enige achterliggende gedachten. Hij wist ook niet dat dit mij nog het meest ontroerde van alles wat ik hoorde en meemaakte deze avond.

Hij is mijn broeder, denk ik. Hij heeft het zelfde geloof van Jezus in zijn hart, dat door de verkondiging van het geloof ook levend is in mijn hart. Ook al wonen we aan weerszijden van de Atlantische oceaan, toch horen we bij elkaar voor tijd en eeuwigheid.

Ik merk dat ik ook een brok in mijn keel krijg, en tranen biggelen over mijn wangen als ik een paar uur later in het vliegtuig zit en denk over het warme weerzien. Dit was een gebeurtenis, maar zo zijn er velen. Wij zijn erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus. We zullen elkaar erven: het eeuwige leven dat door gehoorzaamheid aan het woord van Jezus in ons is gekomen en ons persoonlijk bezit is geworden bindt ons samen tot in alle eeuwigheid.

Het informatiepaneel in het vliegtuig laat zien dat we bijna over Groenland vliegen. Ondanks al mijn levenslust en dankbaarheid voor het leven hier op aarde, is mijn grootste blijdschap hier en nu de gedachte dat ik een eeuwigheid zal mogen doorbrengen met jou, Ron!