Alfred Louis Charles de Musset-Pathay (1810 – 1857) was een begaafde jonge man die een beroemde Franse toneelschrijver, dichter en romanschrijver werd. Onlangs las ik iets over zijn leven dat stof tot bezinning geeft.
Hij was nooit getrouwd, maar had verschillende relaties die niet standhielden. Zoals veel dichters en schrijvers van romantiek, was zijn leven chaotisch en losbandig, en sommige van zijn werken weerspiegelen een groot verschil tussen het verlangen van zijn hart en het leven dat hij werkelijk leefde. Maar God weet alle dingen, en het oordeel moeten we in Zijn rechtvaardige handen laten.
Enige tijd voor zijn dood werd de Musset-Pathay ernstig ziek en werd tijdens zijn ziekte verpleegd door een non. Toen hij hersteld was, gaf ze hem twee presentjes: een wollen breiwerk dat ze bij zijn ziekbed gebreid had, en een pennenhouder van gekleurde zijde met het opschrift “Pensez à vos promesses” (“Denk aan je beloften”). We kunnen enkel raden waar zij over gesproken hebben toen hij ziek was, maar misschien heeft hij beloofd een godvrezend en meer zinvol leven te leiden..
Helaas gebeurde dit niet, maar hij bewaarde deze presentjes, en toen hij stervende was vroeg hij om ze bij hem in zijn kist te leggen. Daar liggen ze heden ten dage nog steeds, in het graf dat door veel mensen uit de hele wereld bezocht wordt, in het Père Lachaise kerkhof in Parijs.
Voor ons die leven is het nu de tijd om te “denken aan onze beloften”
Misschien vond De Muset-Pathay, zoals de rover aan het kruis, genade om vergeving van zonde te krijgen op zijn sterfbed, en kon hij de eeuwigheid binnengaan, met kennis van de genade van Jezus Christus voor allen die werkelijk berouw hebben over hun verspilde levens. Maar voor ons die leven is het nu de tijd om te “denken aan onze beloften” en de genade te ontvangen die God wil geven om Zijn geboden te kunnen onderhouden in dit leven, wat werkelijk zegen brengt aan ons en aan anderen.
Beloften moeten niet oppervlakkig gedaan worden maar, wanneer gedaan, staat er dat God degene liefheeft die “tot zijn schade gezworen heeft, maar het niet verandert.” (Psalm 15:4). Laten we “denken aan onze beloften” en God bidden om zijn “overvloedig beschikbare hulp” om deze in moeilijke tijden te houden (Psalm 46:1)..
Hebben we elkaar beloften gedaan in onze huwelijkse geloften? Hebben we God beloften gedaan door de doop? Laten we denken aan onze beloften en aan de vreugde die we hadden toen we deze aflegden. Onze vreugde neemt enkel toe als we ons erop toeleggen God te gehoorzamen in onze beproevingen en niet onze natuurlijke neigingen volgen om het lijden te ontgaan. God is getrouw om zijn beloften te houden, en ieder die de naam van de Here aanroept (om hulp om het goede te doen) zal behouden worden. (Joel 2:32). Als we genade vinden om onze geloften aan God en elkaar te vernieuwen, kan de vreugde nog groter worden.