Ontkerstening onder christenen

Ontkerstening onder christenen

Geschreven door: Arild Tombre | Gepubliceerd: woensdag 12 september 2012

Wanneer we naar de samenleving kijken waarin we leven, is het niet moeilijk om te constateren dat er in een steeds hoger tempo ontkerstening plaatsvindt. En het meest zorgwekkende is dat deze ontkerstening ook plaatsvindt in christelijke kringen, zelfs in die mate dat christenen bijna geen uitstraling meer hebben in de samenleving.

Jezus heeft zijn discipelen aangewezen als het licht van de wereld en het zout van de aarde. Wanneer dit licht en dit zout zijn kracht verliest, dan worden christenen ook een prooi van wereldgelijkvormigheid en ontkerstening.

Beroofd van het schriftelijke gezag

De hervormers predikten in hun tijd: Sola Scriptura (“De schrift alleen”), maar de kerken die nu beweren dat zij de erfgenamen zijn van de hervormers hebben deze trouw aan Gods Woord verlaten, net als de trouw aan hun eigen kerkelijke geschriften. De Bijbel wordt De Heilige Schrift genoemd, maar voor de hedendaagse christenen heeft deze absoluut geen gezag meer.

“Vergeving van zonden” is bijna hetzelfde geworden als “het toestaan van zonde” en de rechtvaardiging van de berouwvolle zondaar is bijna “het rechtvaardigen van zonde” geworden...

Moderne theologen zijn vaak voorlopers geweest in dit proces van ontkerstening en beroofden De Heilige Schrift van haar gezag.
Dat is de tijdgeest die heerst en het resultaat is dat het dagelijkse christenleven steeds meer gelijk wordt aan de wereld.
“Vergeving van zonden” is bijna hetzelfde geworden als “het toestaan van zonde” en de rechtvaardiging van de berouwvolle zondaar is bijna “het rechtvaardigen van zonde” geworden.

Gehoorzaamheid aan het geloof

De apostel Paulus schrijft in het eerste hoofdstuk van de brief aan de Romeinen over zijn aposteldienst, dat het doel daarvan was om gehoorzaamheid aan het geloof te bewerken onder de heidense volken, tot eer van Gods naam (Rom. 1:5). Ook eindigt hij dezelfde brief met het spreken over “geloofsgehoorzaamheid”.
Deze verkondiging is in een verschrikkelijke mate afwezig in de huidige kerken en gebedshuizen.
Het “discipelschap” wordt er niet verkondigd en ook geen “geloofsgehoorzaamheid”. Het zijn alleen degene die gehoorzaam zijn, die echt geloven. En alleen discipelen (leerlingen) maken mee wat Paulus uitdrukt als: dan groeien wij, ons aan de waarheid houdende, in liefde in elk opzicht naar Hem toe, die het hoofd is, Christus. Ef. 4:15.

Een boodschap voor de jeugd?

In de kerken en gebedshuizen is men bang om de jeugd te verliezen, en de tijdgeest heerst behoorlijk. Maar wij hebben veel goede ervaring dat juist de verkondiging van geloofsgehoorzaamheid de jonge discipelharten enthousiast maakt. Het woord des kruises is een kracht Gods, schrijft Paulus in 1. Kor. 1:18. Daarom was hij er bang voor dat hij het evangelie op zo’n manier zou verkondigen dat het kruis van Christus zijn kracht zou verliezen. Zie ook vers 17. We zien in Gal. 2:20 een goed voorbeeld van hoe Paulus het woord des kruises verkondigde: Ik ben gekruisigd met Christus. Ik leef niet langer zelf, maar Christus leeft in mij. Kerken en gebedshuizen waar het woord van het kruis ontbreekt, verliezen ook de jeugd, of ze moeten meemaken dat de komende generatie meer en meer wereldgelijkvormig wordt en vervreemdt van het leven in God.

Kerken en gebedshuizen waar het woord van het kruis ontbreekt, verliezen ook de jeugd, of ze moeten meemaken dat de komende generatie meer en meer wereldgelijkvormig wordt en vervreemdt van het leven in God.

Moge een ieder die dit leest, de vermaning van de apostel Paulus in Rom. 12, 2 ter harte nemen: En wordt niet gelijkvormig aan deze wereld, maar wordt hervormd door de vernieuwing van uw denken, opdat gij moogt erkennen wat de wil van God is, het goede, welgevallige en volkomene.

Het goede. Dat wat de Here welgevallig is. Het volkomene. De discipel die dit verlangen en dit gebed heeft in zijn hart, zal in een compleet andere ontwikkeling zijn, dan dat het leven steeds meer gelijk wordt aan de wereld.