Een “onbekende soldaat” van Jezus Christus

Een “onbekende soldaat” van Jezus Christus

Geschreven door: Barry Couts | Plaats: Urbana, Ohio, USA | Gepubliceerd: woensdag 31 oktober 2012

Aan mama's "comfortabele" dagen kwam abrupt een einde, toen papa omkwam bij een tragisch auto-ongeluk. Door alles heen is zij blijven geloven en heeft tegenslagen gedragen als een echte soldaat van Jezus Christus.

De meeste landen bouwen monumenten voor soldaten die in een oorlog zijn omgekomen. Dit zijn vaak monumenten om de offers van "onbekende" soldaten te eren.

Christenen zijn ook strijders die strijden tegen de zonde en Satan. Veel van hen leven een stil, onopgemerkt leven. Dit artikel is geschreven om zo'n onbekende soldaat te eren, mijn moeder, Mevr. Mozelle Couts, terwijl ze nog leeft. Ondanks onbeschrijfelijk moeilijke omstandigheden, is zij trouw gebleven en heeft tegenslagen gedragen als een echte soldaat van Jezus Christus. (2 Timotheüs 2:1-4)

Een edel Christen

Mijn naam is Barry Couts, ik woon in Urbana, Ohio en ik hoor bij de plaatselijke Brunstad Christian Church. Ik ben Afro-Amerikaans, mijn voorouders zijn van Afrika naar Amerika getransporteerd om als slaven te dienen.  Wij zaten op de onderste tree van de maatschappelijke ladder, maar mijn moeder, waar ik vandaag over schrijf, is een van de nobelste Christenen die je kunt vinden.

Wij zaten op de onderste trede van de maatschappelijke ladder.

Mama werd geboren in 1923 in Bellefontaine, Ohio. Ze komt uit een gezin van twaalf, vier broers en acht zusjes en zij zat ergens in het midden. Mama had geen opleiding. Zij stopte met school in de achtste klas, zodat ze kon werken en haar ouders kon helpen om het gezin te onderhouden. Mijn vader, Edward Harris Couts, trouwde met mama net voor de oorlog in Korea. Korte tijd nadat zij getrouwd waren meldde papa zich voor de infanterie van het Amerikaanse leger en werd soldaat tijdens de oorlog in Korea. Ik herinner me de verhalen die mijn moeder vertelde over brieven die hij schreef toen hij in Korea was gestationeerd.

Papa was oorspronkelijk boekdrukker en had een kleine drukkerij achter het huis. Mama hielp hem met het maken van visitekaartjes en kerkelijke mededelingen enz. Ze waren niet rijk, maar ze waren in staat een comfortabel leven te leiden. Op een dag in 1965 waren mama's comfortabele dagen plotseling voorbij, doordat papa bij een tragisch auto-ongeluk om het leven kwam. Mama was drie maanden zwanger van mij toen papa overleed.

Volledig  vertrouwen in God

Mama's ware christendom werd duidelijk door de manier waarop zij haar beproevingen nam, als een ongeschoolde Afro-Amerikaans weduwe, die worstelde en toch leefde in geloof, in de moeilijkste omstandigheden van het leven. Mama was een heel toegewijde christen; zij vertrouwde volledig op God die de spreeuwen voedt en lelies bekleedt. Zij was een vrouw van gebed, die al haar nood bij God bracht.

Mama vertrouwde volledig op de God die de spreeuwen voedt.

In de vroege jaren '70 was er een opwekking onder de christenen in Urbana, waar ik mijn leven aan God gaf en een discipel van Jezus Christus werd. Door de toespraak van een van de leiders van Brunstad Christian Church, maakten we kennis met een dieper leven met God, en mama en ik vonden daar ons thuis.

Na papa's heengaan, heeft mama Psalm 68:5 letterlijk ervaren – God is echt een God van de weduwen en wezen. Door onze kindertijd en jeugdtijd heen hebben we ook de woorden van de psalmdichter David ervaren: De rechtvaardigen worden niet teleurgesteld en we hebben nooit hoeven bedelen om brood. Na papa's heengaan heeft mama heel hard gewerkt, vrolijk en onvermoeibaar, om ervoor te zorgen dat al haar kinderen alles kregen wat ze nodig hadden, en daarnaast om ons allemaal te laten studeren. God heeft voor werk gezorgd;  ze kon bijvoorbeeld werken voor vooraanstaande ondernemers in Urbana, Ohio, waar ze kon oppassen, schoonmaken, de was doen en strijken en soms voor cateraars die eten verzorgden voor feestjes of vergaderingen, waar ze dan het eten mocht serveren. Het was een traktatie als ze wat kliekjes mee naar huis nam, bijvoorbeeld goed vlees of vis.

Een gezegende vredestichter

Mijn moeder kon vaak spontaan de Here prijzen. De woorden "Dank u, Jezus" konden zomaar uit haar mond barsten tijdens haar normale dagelijkse leven. Ze heeft haar leven geleefd als een gezegende vredestichter en plantte in ons een vrees en eerbiedigheid voor God en respect voor anderen.

De woorden "Dank u, Jezus" konden uit haar mond barsten.

In 2006, toen mama 83 jaar oud was, kreeg ze een bloedprop in haar been. Dit zorgde voor een wond die niet wilde genezen en mama's rechterbeen werd boven haar knie geamputeerd. Nu is ze bijna 90 jaar. Ze woont nog steeds alleen in het huis waar ze ons heeft grootgebracht met minimale hulp. Haar gezicht straalt van een diepe dankbaarheid en een heerlijk leven met Jezus. (2 Kor. 4:10,11.)

Ik heb nooit, zelfs niet bij uitzondering, mijn moeder horen klagen. Zij is de weerspiegeling van het vers 1 Thess. 5:18,, “dankt onder alles, want dat is de wil Gods in Christus Jezus ten opzichte van u.”

Aan het eind van zijn leven, gaf de apostel Paulus een van de meest vrijmoedige en krachtigste getuigenissen ooit: “Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb mijn loop ten einde gebracht, ik heb het geloof behouden; voorts ligt voor mij gereed de krans der rechtvaardigheid, welke te dien dage de Here, de rechtvaardige rechter, mij zal geven, doch niet alleen mij, maar ook allen, die zijn verschijning hebben liefgehad." (2 Tim. 4:7-8.) Dit getuigenis is ook dat van mijn moeder. Dat elke soldaat van Christus zijn leven op zo'n manier mogen leven dat ze hetzelfde kunnen zeggen!