Eenvoudige trouw

Eenvoudige trouw

Geschreven door: Redactie | Plaats: Alkmaar, Nederland | Gepubliceerd: donderdag 15 maart 2012

 “Elke persoon in de gemeente draag ik op mijn hart. Als ik sommige een paar keer niet op de samenkomst zie, mis ik hen meteen...”

We zijn te gast bij Tini Kroon (76) in haar schilderachtige huisje aan ‘de Dijk’ in een dorpje in Noord-Holland. Vanaf de wanden van haar knusse, haast nostalgische woonkamer lachen tientallen gezichten ons toe vanaf kleurrijke foto’s en oude familieportretten. Voor het raam staat een lange tafel die een rijk gezinsleven verraadt. Daaraan zit een eenvoudige, grijsharige vrouw die ons aankijkt met vriendelijke ogen en een sprankelende lach. Af en toe gaat haar hand omhoog naar een passerende voorbijganger. Voor velen in het dorp is zij een goede bekende.

Ze ziet de gemeente als haar tweede familie. Jarenlang heeft ze elk kind in de gemeente op hun verjaardag verrast met een kaartje. Dit deed ze naast haar overvolle dagtaak als moeder van een groot gezin. Het kenmerkt haar warme, meelevende persoonlijkheid. 

Dit evangelie is waar! 

Tini groeide op in een christelijk gezin als jongste van vier kinderen. Ze heeft geen gemakkelijke jeugd gehad. Toen ze negen jaar was, verloor ze haar moeder. Ze zegt hierover: “Als de moeder wegvalt in een gezin ontbreekt al gauw de warmte.”

Op jonge leeftijd ontmoette ze Dirk Kroon, een jonge postbode waarmee ze niet veel later in het huwelijk trad. Dirk en Tini kregen 14 kinderen. Ze vertelt: “De meesten denken dat we er 13 hebben gekregen, maar één is er gestorven bij de geboorte. Het was een klein jongetje; Bob heette hij. Niet veel mensen weten ervan, maar voor mijn gevoel hoort hij er nog altijd bij.”
Tini heeft inmiddels 32 kleinkinderen. Al haar kinderen en kleinkinderen ziet en spreekt ze regelmatig, ze zijn allemaal zonder uitzondering dol op hun moeder en oma.

"Maar gaandeweg besefte ik steeds meer: dit evangelie is waar en het houdt stand."

Via een oud-buurjongen en goede huisvriend komt het gezin, dat dan inmiddels 9 kinderen telt, in aanraking met Christelijke Gemeente Nederland. “Ik vond het allemaal maar niks in het begin” vertelt Tini. “Maar mijn man was enthousiast over de gemeente. Ik ging dus mee omwille van mijn man. Later omwille van de kinderen. Maar gaandeweg besefte ik steeds meer: dit evangelie is waar en het houdt stand.” Tini lacht als ze hieraan terugdenkt.

Als Dirk Kroon ongeveer 35 jaar oud is, wordt bij hem een ernstige chronische ziekte geconstateerd. Door het agressieve verloop van de ziekte is hij na een aantal jaren kwakkelen niet meer in staat om te werken of zich buitenshuis te bewegen. Hij sterft uiteindelijk op 69-jarige leeftijd.  

Net als Henoch 

"Ik ervaar Gods nabijheid elk moment. Er is geen gebeurtenis waar ik níet merk dat Hij dichtbij is."


Als we Tini Kroon vragen om ons iets te vertellen over een gebeurtenis waarbij ze merkte dat God heel dichtbij was, zegt ze haast verbaasd: “Dat antwoord moet ik jullie schuldig blijven. Ik ervaar Gods nabijheid namelijk elk moment. Er is geen gebeurtenis waar ik níet merk dat Hij dichtbij is.


Een tijd geleden is bij Tini kanker geconstateerd. Toch ziet zij mogelijkheden om de gemeente op te bouwen. “Ik kan lichamelijk nu niet veel meer betekenen, maar ik bid veel voor de gemeente. Elk persoon in de gemeente draag ik op mijn hart. Als ik sommige een paar keer niet op de samenkomst zie, mis ik hen meteen. Dan bel ik ze op of ik stuur een kaartje.”  

Bemoediging voor de jeugd 

"Je weet nooit wanneer God plotseling in je hart gaat spreken. Dat kan zomaar op een dag gebeuren."

Als ik vraag of Tini een bemoediging heeft voor de kinderen en jeugd, wordt ze zichtbaar ontroerd. Haar ogen staan vol tranen als ze met een opmerkelijke overtuiging zegt: “Ik wil jullie zeggen: ga door met naar de samenkomst gaan, ook al begrijp je het nu nog niet allemaal. Want je weet nooit wanneer God in je hart gaat spreken. Dat kan zomaar op een dag gebeuren. Misschien door een simpel woord of een regel uit een lied waardoor het licht wordt in je hart. Je moet de moed nooit opgeven...”

Als we wegrijden staat Tini zwaaiend in de deuropening van haar huis; een ogenschijnlijk onbeduidende vrouw met een alledaags uiterlijk. Terwijl we terugzwaaien moet ik haast vanzelf denken aan een regel die ik eens las: “Wie Gods liefde in hun hart hebben, zijn de belangrijkste mensen die leven...!”