Geluk kies je zelf!

Geluk kies je zelf!

Geschreven door: Dini Bos | Plaats: Almelo, Nederland | Gepubliceerd: maandag 15 februari 2016

Wij hebben een lied in de zangbundel staan, met deze zin: ’t Geluk, dat kies je zelf door wat je doet!

Toen ik dit laatst weer las, werd ik van binnen opnieuw zo blij en verrast: ik kan zelf mijn geluk bepalen! Ik dacht terug aan mijn kinder- en jeugdtijd. Ik werd geboren met een vorm van verborgen spina bifida (open rug) die ernstiger was dan gewoonlijk. Dat openbaarde zich toen ik een tiener was met een ernstig vergroeide rug en beenafwijking. Wat was dat een groot verdriet in mijn leven.

Mijn moeder was een godvrezende vrouw en vertelde mij met regelmaat hoe onbelangrijk de buitenkant was en dat het erom ging van binnen recht te zijn. Hoewel ik geloofde wat ze zei en ik mij met heel mijn hart aan God gaf toen ik zeventien was, bleef toch altijd het verdriet en de pijn van binnen. Ik was nooit opstandig tegen God, maar het voelde als een zware last.

Totdat ik iemand ontmoette die mij de verlossende en blijde boodschap verkondigde van Jezus die zelf verzocht is geweest en daarin overwon. Hij las voor uit Jacobus 1:14,15 “Maar zo vaak iemand verzocht wordt, komt dit voort uit de zuiging en verlokking van zijn eigen begeerte. Daarna, als die begeerte bevrucht is, baart zij de zonde, en als de zonde volgroeid is, brengt zij de dood voort.” Hij legde mij uit dat een verzoeking nog geen zonde is, maar dat het dan de tijd is om te kiezen tussen het goede en het kwade. Het is nooit de schuld is van de ander of van de omstandigheden dat ik boos en ontevreden word, maar de omstandigheden brengen die begeerte die in mij woont naar boven.

Niet de handicap is weggenomen, maar de zondelast van zelfmedelijden, bezorgdheid, ijdelheid, eerzucht.

Vanaf die tijd is er veel veranderd in mijn leven en is de Bijbel een nieuw boek voor mij geworden. Ik ging graven naar al die schatten die daarin verborgen zijn en kwam tot een levend geloof in God; het ene na het andere Schriftwoord ging voor mij leven. Als ik daarna aan mijn handicap dacht, kreeg ik geloof dat ik helemaal vrij kon worden van dat nare drukkende gevoel dat mijn leven zoveel had beïnvloed. Eerder vond ik het bijvoorbeeld moeilijk om kinderen voorbij te lopen die uitgebreid naar me keken. Nu kon ik mij vrij en blij bewegen, een last is van mij weg genomen. Niet de handicap is weggenomen, maar de zondelast van zelfmedelijden, bezorgdheid, ijdelheid, eerzucht.

Alleen de zonde maakt een mens ongelukkig. Er zijn voorbeelden nodig van mensen die samen met God gelukkig zijn geworden in hun omstandigheden en ondanks die omstandigheden waarmee iemand geboren is of waarin iemand geleefd heeft. Met heel mijn hart verlang ik ernaar, om een werkelijk voorbeeld te zijn. De toekomst maakt mij blij, omdat ik zelf kan kiezen hoe gelukkig ik wil worden!