Het onbekende tegemoet

Het onbekende tegemoet

Geschreven door: Vicky Bettridge, Anna Carlson | Plaats: Seattle, USA | Gepubliceerd: dinsdag 15 maart 2011

De toekomst, dat Grote Onbekende … Heb je je wel eens afgevraagd wat de toekomst je zal brengen? Hoe zal het gaan met je gezin en je kinderen? 

‘Maak u dan niet bezorgd tegen de dag van morgen, want de dag van morgen zal zijn eigen zorgen hebben; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad.’ Matt. 6:34.

Onlangs viel ik binnen bij Mary Fitch, een jonge moeder met drie drukke kindertjes. Ik vroeg haar hoe zij met zulke bezorgde gedachten omging.
‘Nou,’ zei ze, ‘toen ik mijn jongste zoon verwachtte, Karsten, was ik erg bezorgd voor de toekomst en of ik het wel zou redden met drie kinderen. Ik had al twee kleintjes om voor te zorgen.’
‘De gedachten en de verzoeking om het op te geven hingen als een dikke donkere wolk boven m’n hoofd, en de toekomst zag er heel akelig uit. Maar intussen wist ik dat het niet Gods bedoeling was dat het zo met me zou gaan, omdat Hij het kindje dat ik droeg had gemaakt.’

Onder het praten raakt haar gezicht opgewonden, en als ze verder praat ga ik begrijpen hoeveel die strijd voor haar heeft betekend.

‘Op een dag, toen ik omringd door zulke gedachten op bed lag, riep ik luid God aan om vrede en zekerheid dat alles goed zou gaan. Ik vroeg Hem om een tekst waar ik me bij verzoeking tot twijfel aan kon vasthouden,want ik snapte wel dat, al had ik toen vrede gekregen, die verzoeking naderhand weer kon terugkomen. Toen deed ik m’n bijbel open en ik las Jesaja 65:23:

‘Zij zullen zich niet voor niets vermoeien of kinderen baren voor iets verschrikkelijks,want zij zijn het nageslacht van de gezegenden door de Here,en hun nakomelingen met hen.’

‘Op die dag kreeg ik geloof dat God een plan heeft met mij en met alle kinderen die Hij me heeft gegeven. Ik word nog wel tot bezorgdheid verzocht, maar ik zie steeds meer dat God zijn hand boven mijn leven houdt en alleen maar zendt wat het allerbeste voor mij is. Toegeven aan gedachten van bezorgdheid zou betekenen dat ik zijn beloften niet geloof.’

Aelin (2), nummer 2, komt eraan en gaat bij Mary op schoot zitten. Mary vraagt: ‘Aelin, wil jij mij helpen wat te eten te halen voor onze gasten?’ Het kind knikt verlegen en dribbelt met Mary mee naar de keuken.

Ik heb geleerd flexibel te zijn en alles te nemen zoals het komt

We installeren ons met thee en een broodje en Mary gaat verder: ‘Ik heb geleerd flexibel te zijn en alles te nemen zoals het komt. Als ik probeer aan mijn agenda vast te houden, wordt het niet gezegend. Als ik dat doe, eindigt het vaak met huilende kinderen op m’n arm. Ik plan de dingen wel wat met het oog op afspraken en zo, maar ik heb geen plan voor mijn leven. Ik neem de dingen gewoon dag voor dag.’
Mary’s oudste zoontje, Ethan (5), komt er ook bij in de kamer. Het wordt rumoerig en Mary staat op om de kinderen de kamer uit te krijgen. Ik besef dat het tijd is om het veld te ruimen, maar voordat ik de deur uitga moet Mary nog aan één ding denken: ‘Er was onlangs in een conferentie een lied waar ik ook veel hulp aan heb, en dat ging zo:

 «All that seems impossible we by faith can do,
 Faith has action power to start and see things through.»

Als alles erg moeilijk is, of als het onmogelijk lijkt om vol te houden, komt dit lied vaak bij me boven. Het herinnert me eraan dat door geloof alles mogelijk is. God kent de toekomst en Hij heeft alles in de hand. Mijn zaak is om vol geloof te zijn!’