Liefde zonder egoïsme

Liefde zonder egoïsme

Geschreven door: Laura Kloosterman | Gepubliceerd: zondag 16 december 2012

Linda en Vern konden geen kinderen krijgen, en voelden dat er iets ontbrak in hun leven. In deze situatie wendden zij zich tot God. God beantwoordde hun gebed, maar op een hele andere manier dan ze hadden gedacht.

“In onze jonge jaren werden al onze gedachten en energie geïnvesteerd in onze carrières. Maar toen we midden in de dertig waren, begon de realiteit van het geen kinderen kunnen krijgen ons bewust te worden, en we merkten dat er iets ontbrak.”

Het landschap is prachtig. Ik rijd een lange gedraaide oprit op die me naar een groot en prachtig gelegen huis in New Mexico voert.

Ik klop op de deur en word begroet door Linda, een vriendelijk uitziende vrouw van middelbare leeftijd, die net thuisgekomen is van een drukke dag op haar werk. Ondanks dat ze ongetwijfeld erg moe is, nodigt ze me uit om binnen te komen. Het komt mij goed uit dat haar man, Vern, ook thuis is. Het is een lange dag geweest, maar ze verzekeren me beiden dat het goed is dat ik een tijdje op bezoek blijf.

"We riepen en baden tot God in onze nood – We hadden meer wijsheid en geduld nodig."

Ik ga in hun kantoor zitten terwijl ik wacht tot ze binnen komen. Ik vraag me af: Waarom hebben ze zo’n groot huis nodig, terwijl ze maar met z’n tweeën zijn? Ik kijk wat rond en zie overal foto’s hangen. Geen plaatjes zoals op schilderijen, maar foto’s van mensen – vooral tieners. Waarom tieners? Het kost me weinig tijd om het antwoord te vinden.

Vern en Linda kwamen in contact met Brunstad Christian Church in 1993. Linda herinnert zich: “In onze jonge jaren werden al onze gedachten en energie geïnvesteerd in onze carrières. Maar toen we midden in de dertig waren, begon de realiteit van het geen kinderen kunnen krijgen ons bewust te worden, en we merkten dat er iets ontbrak.” Vern en Linda wendden zich tot God, en niet lang nadat ze de gemeente hadden ontmoet verhoorde God hun gebed, maar op een hele andere manier dan ze zich hadden voorgesteld.

Vern gaat door: “Al waren we technisch gezien boven de jeugdleeftijd, God was genadig voor ons. Hij gaf ons een ‘jeugdtijd’ in de gemeente; dat was fundamenteel voor onze ontwikkeling.” De leegte die ze eerst in hun leven hadden gevoeld was gevuld, niet alleen met rijke ervaringen, maar ook met fundamentele hulp en de mogelijkheid om bevrijd te worden van alle zelfzucht en egoïsme, en om een leven binnen te gaan onder Gods leiding.

In die tijd woonden ze in Syracuse, New York. Vern legt uit dat ze niet het gevoel hadden dat ze zo veel te geven hadden, maar ze zagen een grote behoefte bij de kinderen en de jeugd. Ze realiseerden zich dat deze gevoelige, jonge harten zeer kwetsbaar waren voor negatieve invloeden die ze tegen konden komen op school en op het werk. Veel van de jongeren hadden verkeerde keuzes gemaakt, en dat deed het echtpaar verdriet. Vern wist dat jonge mensen bezig gehouden moesten worden. “We riepen en baden tot God in onze nood – We hadden meer wijsheid en geduld nodig.”

Vern en Linda werkten hard om activiteiten, uitstapjes en reisjes te organiseren. “Het waren geweldige tijden die we samen hadden. Jonge mensen zijn zo vol van leven!” roept Vern uit, met warmte en enthousiasme in zijn stem.

“Temidden van dit alles hebben ze een geestelijk fundament nodig voor hun leven, door het Woord van God”

Ondertussen was het echtpaar niet alleen bezig de jeugd van negatieve ervaringen te redden. Het was ook belangrijk voor hen om deze jonge mensen iets van God te geven. Ze dachten erover na hoe hun eigen levens in een proces van herschepping waren door Gods woord en door het volgen van Jezus’ eigen voorbeeld toen hij op aarde leefde als een mens zoals wij.

“Temidden van dit alles hebben ze een geestelijk fundament voor hun leven nodig,” onderstreept Vern. In hun omgang met de jonge mensen kregen ze gouden gelegenheden om het zaad van Gods Woord te zaaien, dat een begrip van Gods wil kon wekken en hulp geven in de uitdagingen die ze ontmoetten in hun dagelijks leven.

“Hoe meer we deze jonge mensen liefhebben, hoe meer wij worden geliefd! Wat we tegenkomen op onze weg is het beste voor ons, we komen niets tekort.”

De deurbel gaat en er komen een paar jeugdige bezoekers binnen. Ze maken het zich naar hun zin in een ’game room’ vlakbij. Een aantal beginnen een potje biljart, en anderen beginnen piano te spelen in dezelfde ruimte. Dan dringt het tot me door: Dit huis is niet zo groot voor Linda en Vern zelf, maar om alle gasten te herbergen! Het is duidelijk dat dit echtpaar leeft om de jeugd te zegenen.

Ik weet dat het interview bijna voorbij is. Ze moeten hun gasten aandacht geven. Linda kijk Vern aan en zegt nadrukkelijk: “Hoe meer we deze jonge mensen liefhebben, hoe meer wij worden geliefd!  Wat op onze weg komt is het beste voor ons, we hebben aan niets gebrek.”

Ze glimlacht, en keert zich dan naar mij en voegt eraan toe: “God is goed!”