Saskia wilde een goed mens zijn

Saskia wilde een goed mens zijn

Geschreven door: Elise Weggeman | Plaats: Alkmaar, Nederland | Gepubliceerd: dinsdag 24 januari 2012

Toen zij een jong meisje was zocht zij naar de zin van het leven, ze wilde een goed mens zijn. Maar ze kwam er achter dat het toch steeds weer om haarzelf draaide: "Ik wilde populair zijn en was jaloers op andere meisjes," vertelt ze.

Saskia is Rooms katholiek opgegroeid, "dat gaf me in mijn kinderjaren geborgenheid en er was geen twijfel in mijn hart dat God bestond. Maar in mijn puberteit kwam ik er achter dat het vooral om uiterlijke vormen draaide en heb ik God helemaal losgelaten, mijn conclusie was toen ronduit dat Hij niet bestond. Maar toch bleef er een vraag continue rondspelen in mijn hoofd: Waar leef ik eigenlijk voor?"

Hoe kan ik hun ooit helpen als ik zelf niet eens een goed mens ben?

“Ik wil zo graag mensen helpen in ontwikkelingslanden... maar hoe kan ik hun ooit helpen als ik zelf niet eens een goed mens ben?" verzuchtte Saskia toen ze een jaar of 18 was.

Van een christelijke vriendin kreeg Saskia een Bijbel, die ze wegstopte uit schaamte voor haar ongelovige vrienden. Maar nadat ze iemand had horen spreken over een persoonlijk leven met God ging ze er in lezen. "Of God nu wel of niet bestaat, daar kom ik dan wel een keer achter," dacht ze. En dat gebeurde. "Ik begon de Bijbel te lezen, begon te bidden, ging een keer mee naar een Bijbelstudie, en daardoor ervoer ik een blijdschap en vrede die ik daarvoor niet had gehad. En zo ontstond het verlangen om God beter te leren kennen." 

Ik was nog steeds jaloers op populaire types in mijn omgeving en merkte nog steeds dezelfde irritaties

Saskia werd actief met evangeliseren en werkte in een christelijk boekwinkeltje. Het duurde echter niet lang voordat zij merkte dat ze van binnen niet veranderde. Vaak vroeg zij zich af: “Wat heb ik eigenlijk aan anderen te vertellen over het evangelie? Ik was nog steeds jaloers op populaire types in mijn omgeving en merkte nog steeds dezelfde irritaties. Ik las in de Bijbel over wedergeboorte en nieuw leven. Maar dat had ik niet en dat bracht mij in nood: ik ben nog geen nieuwe schepping!”

Een man die haar vroeg of ze geloofde in overwinning over de zonde bracht haar in contact met een groot gezin in Amsterdam waar samenkomsten over dat onderwerp werden gehouden. "Ik was 19 jaar en was gewend aan diensten met halleluja-geroep en handgeklap.

Ik voelde tot in elke vezel van mijn lijf: DIT IS WAAR!

 

Het oogde daar wat stijfjes en zo op het eerste gezicht was er weinig aantrekkelijks voor een 19-jarige vrouw. Daar zat ik dan met mijn kleurrijke hippiekleren tussen oudere “degelijke mensen”. Maar terwijl er zoveel was wat mij tegenstond, proefde ik het leven van deze mensen. Ik voelde tot in elke vezel van mijn lijf: DIT IS WAAR! En omdat ik Gods stem gehoorzaam wilde zijn, bleef ik naar de bijeenkomsten gaan."

Na een paar maanden kwam Saskia zó in nood: "er was geen tussenweg meer: of alles geven, of er helemaal mee stoppen", vertelt ze. En vervolgt: "stoppen kon niet meer, want ik wist intussen dat ik toch niet zonder God zou kunnen leven. In een auto, onderweg naar een samenkomst, heb ik toen gebeden en mijn keuze gemaakt om alles te geven." 

Ik kreeg hulp en leerde hoe ik innerlijk kon veranderen

Daardoor kwam haar geestelijke ontwikkeling in een stroomversnelling: "Ik kreeg hulp en leerde hoe ik innerlijk kon veranderen. Ik zag in het evangelie de WEG tot verandering en ging leren om te doen wat Jezus zei: mijzelf verloochenen en dagelijks mijn kruis opnemen, wat eenvoudig betekent: telkens en telkens weer “nee” zeggen tegen het slechte wat vanbinnen omhoog borrelt en het daardoor overwinnen."

Het leven van Saskia is zeker niet saai geworden na deze heelhartige keuze! Ze zegt zelf: “Het is eigenlijk stap voor stap gegaan; ik werd blijer dan ik ooit was geweest.”
Ze heeft haar tijd en kracht ingezet voor anderen en is tot zegen geworden voor veel mensen om haar heen. Ze hielp bij grote gezinnen, nodigde bijna elke zondag kinderen uit op haar flatje in het hartje van Amsterdam.

Toen ze 32 jaar was trouwde ze met een Ethiopiër die ook de samenkomsten van CGN bezocht. Samen hebben ze ca. 10 jaar in Ethiopië gewoond en daar hebben zij 3 kinderen geadopteerd.

Saskia eindigt lachend: "ik gaf mijn ideaalbeeld op om iets te doen voor mensen in ontwikkelingslanden en dan trouw ik met een Afrikaan en kom uiteindelijk toch in een ontwikkelingsland terecht!"

Nu woont ze met haar gezin weer in Nederland, maar zij houdt contact met mensen in Ethiopië die heel blij zijn met wat zij voor hen betekent.