De liefde gedraagt zich niet grof

De liefde gedraagt zich niet grof

Geschreven door: Laura Kloosterman | Gepubliceerd: vrijdag 9 november 2012

Ik zat op het vliegveld geduldig te wachten tot ik aan boord kon gaan van het vliegtuig. Alles verliep soepel en volgens plan. Ik had me zorgvuldig voorbereid en was vroeg vertrokken, juist om alle stress te voorkomen. Ik hoorde dat mijn vluchtnummer werd omgeroepen, en de mensen begonnen aan boord te gaan.

“Yes!” dacht ik bij mijzelf, “Alles gaat soepel!” Ik was op weg naar de bruiloft van een goede vriendin, een feest waar ik lange tijd naar uitgekeken had. Mijn vliegtuig zou kort voor de huwelijksceremonie landen, ik had niet veel tijd over.

Ik vond mijn stoel en installeerde me, ik merkte dat de mensen om me heen ontspannen en tevreden waren. De stewardess deed de gebruikelijke mededelingen, en de laatste passagiers vonden hun plekje. Ik begon te dagdromen over hoe fijn het zou zijn om mijn vriendin weer te zien, en haar bruiloft mee te maken…

Ik noem mezelf een christen, maar toch kunnen  kleine dingen mij van mijn stuk brengen. Maar geeft me dat het recht om geïrriteerd te raken  en boos te reageren?

En toen, “Mag ik uw aandacht alstublieft. Wegens mechanische problemen lopen we vertraging op…” De rest van de mededeling hoorde ik niet meer – paniek en boosheid welden in mij op. “Hoe kan dit nu, hoe kan mij dit overkomen? Dit is belachelijk!” Mijn gedachten kwamen in opstand. Ik begon te praten met de mensen om me heen. Minuten werden een uur, en na twee uur waren er niet veel blijde gezichten meer  – ook die van mij niet. Mensen begonnen grof te praten tegen de stewardessen, en het regende klachten van de ontstemde passagiers. Voor in het vliegtuig begon een vrouw te schreeuwen.

Mijn geduld smolt nog meer toen ik me realiseerde dat ik de bruiloft zou missen! Hier zou iemand meer van horen! Ik wilde net opstaan om iemand eens goed te vertellen wat ik ervan dacht, toen ik stopte en keek naar de hulpeloze stewardessen die hun best deden om vragen te beantwoorden en positief te blijven.

Toen dacht ik aan mijn reacties en ik besefte dat ik in een klaaggeest terecht was gekomen! Het Bijbelvers 1 Corinthiërs 13:5 kwam in me op: De liefde gedraagt zich niet grof (Eng. Vert. KJV 2000). Dat was de oplossing die ik nu nodig had! Ik noem mezelf een christen, maar toch kunnen deze kleine dingen mij van mijn stuk brengen. Maar geeft me dat het recht om geïrriteerd te raken en boos te reageren? Kon ik mezelf niet verootmoedigen en beseffen dat God precies weet wat Hij doet, en dat al deze frustratie me niets sneller naar de bruiloft bracht?

… iets wat ik wel kon doen, was eraan werken om in  de rust  te komen, zodat ik mezelf kon helpen en de mensen om me heen

Berouwvol bad ik stilletjes in mijn stoel tot God, en besloot me niet langer door de situatie te laten beïnvloeden. Ik moest mijn gedachten van onrust en irritatie tot rust brengen. Mijn vriendin ging trouwen, of ik er nu bij was of niet; daar kon ik verder niets aan doen. Mij erover opwinden hielp toch niets.

Het werd me duidelijk dat iets wat ik wel kon doen, was eraan werken om in  de rust te komen, zodat ik mezelf kon helpen en de mensen om me heen. Ik leerde er ook uit dat ik waakzaam moest zijn in welke geest ik terechtkom, middenin deze alledaagse levensomstandigheden. 

Dit is maar een klein voorbeeldje, maar dit soort omstandigheden maken we allemaal dagelijks mee. In welke mate “dringt de liefde van Christus mij,” zodat ik mij thuis, op school of op mijn werk kan gedragen als een ambassadeur van Christus, in plaats van te reageren naar mijn natuurlijke neigingen? (2 Corinthiërs 5:14-21) Grof reageren betekent dat de liefde bij mij ontbreekt. Mijn hoop is om alert en waakzaam te zijn voor deze kleine beproevingen die op mijn levenspad komen, zodat ik mijn medemensen kan liefhebben en tot zegen kan zijn voor hen en voor mijzelf!

“…zij gedraagt zich niet grof, (Eng. Vert. KJV 2000), zij zoekt zichzelf niet, zij wordt niet verbitterd, zij rekent het kwade niet toe …” 1 Corinthiërs 13:5.