Ik moest helemaal omkeren, maar hoe?

Ik moest helemaal omkeren, maar hoe?

Geschreven door: Melissa Halsan | Plaats: Fredrikstad, Noorwegen | Gepubliceerd: woensdag 8 februari 2012

Ik kwam in omstandigheden terecht waar ik vroeger niet eens aan gedacht zou hebben! Het werd donker, en de vertwijfeling was sterker dan ooit. Het beangstigde mij dat ik totaal anders geworden was dan ik wilde zijn..

Ik groeide op in een veilig en warm thuis, mijn ouders waren er altijd en zorgden voor me. Mijn moeder zong iedere avond “Lieve God, ik heb het goed, dank voor al wat U mij gaf”. Ik was ingeschreven en gedoopt in de Staatskerk en ik ging er naar de zondagsschool. Ik bad tot God en droomde ervan in zijn paradijs te leven, zoals ik het mij als kind voorstelde.

Maar toen ik in de puberteit kwam, was ik net als elke andere jongere: nieuwsgierig, avontuurlijk, eigengereid en egoïstisch. Zo bereikte ik niet veel. Ik had veel vrienden, kon goed meekomen op school en ik kwam thuis niets tekort. Maar uiteindelijk merkte ik een leegheid, een eenzaamheid en een vertwijfeling, doordat ik nergens bij hoorde, als ik dacht aan de maatschappij en de tijd waarin we leefden. Ik vroeg me vaak af of ik in de verkeerde tijd geboren was, of dat de tijd verdwaald was! En waarom konden de mensen geen orde scheppen in de verwoestende chaos en ongerechtigheid?

Ik geloofde in een God, maar waar was Hij dan?

Ik stelde veel vragen aan mijn schoolgenoten, over het waarom… Waarom armoede? Waarom honger? Oorlog? Waarom hebben we niet meer te geven? Zijn we zo cynisch dat we het maar zo laten en het ons niets kan schelen? Ik geloofde in een God, maar waar was Hij dan? Had hij ons verlaten, of hadden wij hem verlaten?

Ik huilde vaak in mezelf

Het leven ging verder, en ik verkeerde in de trotse overtuiging dat ik me prima kon redden, op school, op mijn werk en in de omgang met anderen. Ik had sterke meningen over hoe dingen zouden moeten zijn, ik ging graag gesprekken aan over, en zette vraagtekens bij wat we leerden op school en via de media. Maar de leegheid en de frustratie keerden telkens terug, ik huilde vaak in mezelf en zag de zin van het leven niet. Waarom kon ik niet tot rust komen en gewoon leven?

Op mijn 19de verhuisde ik naar een andere plaats om te studeren en wat nieuwe indrukken op te doen. Ik had besloten voortaan niet meer te huilen en de tijd en mijn oren te vullen met muziek om aan die zware gedachten en gevoelens te ontsnappen.

Na een tijdje verdween de innerlijke onrust, maar tegelijk verdween ook die innerlijke stem en het geweten. Toen ging het slecht en ik kwam in omstandigheden terecht waar ik vroeger niet eens aan gedacht zou hebben! Het werd duister, en de vertwijfeling was sterker dan ooit. Het beangstigde mij dat ik totaal anders geworden was dan ik wilde zijn.

Het beangstigde mij dat ik totaal anders geworden was dan ik wilde zijn.

Toen verbrak ik alle contacten met mijn vrienden, en maakte lange wandelingen langs de zee, helemaal alleen, en groef diep in mezelf om mezelf terug te vinden en het leven dat ik graag wilde leven. Ik wist dat ik helemaal moest omkeren, maar ik wist niet hoe…

“Ik had Jezus verloochend!”

…tot ik op een nacht in een oude, vervallen stenen kerk een ontzaglijke droom kreeg. Alles was grauw, en er was onrust bij de mensen om me heen. De grond onder ons begon te schudden en ik begon bang te worden. Mijn hart ging flink tekeer en ik voelde een harde wind, die me tegen de grond sloeg, evenals de anderen. Het was alsof we knielend aan de vloer gelijmd waren, niet in staat om op te staan in die krachtige bevingen. Achter mij fluisterde een oudere dame dat Jezus zou komen. Ik vocht herhaaldelijk om mijn hoofd op te heffen en te kijken… Toen de zware deur achter ons openging, wierp ik mijn hoofd omhoog en zag een glimp van een hand en een mantel. “Dat zal Hij toch niet zijn!?” dacht ik. En de deur sloeg weer dicht. “Sst! Hij komt over drie dagen terug” fluisterde de dame.

“Ik heb Jezus verloochend!” De woorden klonken nog na en ik werd wakker met een enorme vrees! Dit was geen gewone droom. Mijn lichaam was uitgeput van de strijd die in mij gewoed had.

“Wat hadden zij toch?”

Slechts enkele dagen later liet een goede vriendin van de middelbare school van zich horen. Zij had gehoord dat ik in Tønsberg woonde en nodigde mij uit naar Brunstad te komen, waar zijzelf een jaar lang vrijwilligerswerk deed, samen met 400 jongeren uit de hele wereld. Daar ontmoette ik jonge mensen die zo’n ware goedheid, blijdschap en reinheid uitstraalden in hun samenzijn, wat op zichzelf al iets was om gegrepen van te raken!

Daar ontmoette ik jonge mensen die zo’n ware goedheid, blijdschap en reinheid uitstraalden in hun samenzijn, wat op zichzelf al iets was om gegrepen van te raken!

Ik had nog nooit zoiets meegemaakt! Ik merkte weer een enorm verlangen in mijn hart. Wat hadden zij toch? Mijn vriendin vertelde in eenvoudige bewoordingen: “Wij werken er elke dag aan om betere mensen te worden.” Ze vertelde verder over dat we de tijdgeest kunnen weerstaan in plaats van ons erdoor te laten drijven. Dat had ik nodig! Dat wilde ik!

Aanvankelijk stond ik er wat sceptisch tegenover om bij een groep of gemeente te horen, dus las ik een jaar lang voor mezelf in de bijbel en de boekjes die ik kreeg. Er was niemand die me meesleepte naar de samenkomsten, maar ik werd zo gegrepen en mijn hart brandde zo van verlangen om meer te horen en te leren, dat ik begreep dat ik onder gelovige mensen moest zijn. Dus ik zocht steeds vaker de mensen op die ik kende van Brunstad Christian Church en ik ging naar de samenkomsten. Onwetend van wat de toekomst mij zou brengen, voelde ik een enorme vreugde! Hierin wil ik leven, hier hoor ik bij!

Mijn verlangen veranderde toen ik meer en meer leerde hoe ik vrij kon worden van egoïsme, ondankbaarheid, slechte gedachten, afgunst, gierigheid - naar meer liefde, meer geduld, meer dankbaarheid - naar Gods eigen natuur! Ik kan onmogelijk de hele wereld veranderen, maar ik kan elke dag gebruiken voor mijn verlossing en om zelf herschapen te worden!

Ik kan onmogelijk de hele wereld veranderen, maar ik kan elke dag gebruiken voor mijn verlossing en zelf herschapen worden!

Gaandeweg ontdekte ik dat het leven ook een strijd is, en in het begin waren er veel nederlagen. Golven van verdriet en aanklacht brachten me ’s nachts in duisternis en vertwijfeling. Toen waren de mensen die ik om me heen zag, die een leven in God uitstraalden, mijn grootste hoop dat het ook voor mij mogelijk was om tot een overwinnend leven te komen. Een leven dat God zou kunnen gebruiken in zijn dienst op aarde – er is niets groter dan dat! En hoewel ik mijzelf totaal onwaardig voel voor dit leven, was er een knagend verlangen in mijn hart naar een nieuwe tijd, waar ik eens mee zou mogen helpen om alle tranen te drogen van alle mensen die hebben geleden door de slechtheid en zonde van anderen.

Ervaren dat Gods woord waar is!

Ik zie nu dat er een grote genade over mijn leven geweest is. God heeft mensen en omstandigheden op mijn weg gebracht, zodat ik tot dit leven zou komen. Mijn verdere ontwikkeling hangt helemaal af van mijn eigen trouw om te doen naar de waarheid die ik gekregen heb. Hij weet wat ik nodig heb en dat geeft Hij mij.

Ik ben enorm dankbaar voor alle woorden van geloof die mij gesterkt hebben en mij voort geleid hebben op de weg van het geloof. Zowel in voor- als tegenspoed, in ziekte en gezondheid, in tijden van moeite en van overvloedige zegen, heb ik in alles ervaren dat Gods woord waar is! Een enorme rijkdom in alles!

Ik, die vertwijfeld was over de maatschappij, de tijd en de wereld, heb een gemeenschap leren kennen in het geloof met vrienden over de hele wereld! God heeft mij in alles rijk gezegend.

In de hand van de Here is alles zoals het hoort te zijn. Nu ik dit geloof, ervaar ik dat alle onrust verdwijnt en het onmogelijk is om niet gelukkig te zijn!