Opgenomen in Gods plan

Opgenomen in Gods plan

Geschreven door: Maaike Zwart | Plaats: Nederland | Gepubliceerd: maandag 11 juni 2012

“Het is zeer de moeite waard als we in Gods plan zijn opgenomen, dan kunnen we vrijmoedig zeggen: Elke omstandigheid is een gelegenheid om meer Hem gelijk te worden.” Ik ben op bezoek bij Roel, een vijftiger die met zijn vrouw Hermien en tien kinderen in een dorp ten noordwesten van Amsterdam woont. Een gelukkig gezin, een prachtige vrijstaande woning, een bloeiende carrière; geen wonder dat Roel zijn leven “zeer de moeite waard” vindt.

Maar niet alles is wat het lijkt.

Roel was als kind en jonge jongen een harde werker met veel talenten, iemand die verantwoordelijkheden op zich nam. Zo droeg hij al op zijn achttiende de verantwoordelijkheid voor een gedeelte van de bouw van een lokale gemeenteplek. Hij trouwde en werd vader van een groot gezin, en kreeg daarnaast een verantwoordelijke baan. Toch had hij altijd genoeg energie om deze taken te combineren met een druk gemeenteleven.

Vage klachten

Maar tien jaar geleden ontstonden de eerste klachten.  Duizeligheidsaanvallen, hoofdpijn – in eerste instantie leek het onbeduidend. Maar de klachten verdwenen niet, en naarmate de jaren verstreken moest hij steeds verder afbouwen, zijn hoofd kon steeds minder aan. De oorzaak leek voor de hand te liggen: oververmoeidheid.

Roel trok zich terug uit veel van zijn verantwoordelijkheden, om zijn lichaam rust te gunnen. Maar de klachten werden niet minder, integendeel. “Ik herinner me goed dat ik twee keer met mijn hand op een trommel wilde slaan. Maar ik  sloeg drie keer. Met piano spelen maakte ik steeds meer fouten. Toen wist ik, dit is niet goed.” Ook begonnen zijn handen te trillen.

Een jarenlange reeks onderzoeken

Het begin van een jarenlange reeks van onderzoeken. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, tot het  academisch ziekenhuis aan toe. Op een bepaald moment werd de diagnose Parkinson gesteld, maar ook weer ontkend door een ander ziekenhuis. Na een zoektocht op internet droegen Roel en Hermien zelf de mogelijkheid van de ziekte van Lyme aan, een infectieziekte die kan worden overgedragen door een teek. Maar deze mogelijkheid werd weggewuifd: “Nee, dat heeft u niet, u bent gewoon overbelast en door dit niet te accepteren staat u uw eigen genezing in de weg.”

Zowel Roel als Hermien hebben dit als het moeilijkste ervaren van de afgelopen periode. “De klachten die maar blijven oplopen, terwijl je maar niet weet wat het is. En overal word je van het kastje naar de muur gestuurd, totdat ze uiteindelijk de schuld bij jezelf neerleggen, omdat ze maar niets kunnen vinden.”

In 2010 is Roel voor 100% gestopt met werken.

Toen duidelijk werd dat het ziekenhuis niet verder wilde onderzoeken, hebben ze aangeklopt bij privéklinieken en homeopathische artsen, ondanks dat dit veel geld kost en niet door de verzekering wordt vergoed.

Een diagnose – en onzekerheid

Precies een jaar geleden werd – onafhankelijk van elkaar – door zowel een privékliniek (op basis van een bloedproef) als door een homeopaat de ziekte van Lyme vastgesteld. “Dit was een enorme opluchting. Maar het is helaas wel zo laat vastgesteld, dat er al schade is toegebracht aan de zenuwbanen.”

Een maandenlange antibioticakuur was nodig om de bacteriën uit zijn lichaam te verwijderen. Twee dagen per week volgt Roel een revalidatieprogramma, met fysiotherapie, ergotherapie en spraaktherapie. Maar of er volledig herstel zal plaatsvinden, is nog onzeker. Roel vertelt hier zelf over: “Mocht het zo zijn dat bepaalde functies niet herstellen, dan gaan we op zoek naar hulpmiddelen.” Hermien moet hem af en toe ‘vertalen’, want ook zijn spraakvermogen is erg aangetast.

“God heeft een plan voor mij”

Hoe is het mogelijk, dat deze man, die maatschappelijk gezien zoveel  heeft zien afbrokkelen, en zo’n onzekere toekomst voor zich heeft, kan zeggen: “Het is zeer de moeite waard als we in Gods plan zijn opgenomen.”

Roel ervaart het zelf op deze manier: “Het is niet fijn als  je als energiek en levenslustig persoon  maar 20% kan doen van wat je gewend bent te kunnen doen. Niet  fijn voor jezelf en niet fijn voor je omgeving. Maar ik ervaar een grote vrede met mijn omstandigheden, ik ben niet depressief, niet bezorgd, niet boos. Ik ben erg dankbaar voor iedereen om mij heen, voor alle begrip, alle hulp en zorg. Mijn handen jeuken om te werken, maar ik moet nu andere dingen leren.

God heeft een plan voor mij. Dat plan is heel nauwkeurig uitgedacht, daar zit alle wijsheid van God in. Dat besef verandert al je menselijke gedachten, dan weet je dat elk uur een onderdeel is van Gods plan. Mijn verlangen is dat het werk in mij, dat gepland is bij deze omstandigheid, uitgevoerd wordt; dat de zonde in het vlees wordt veroordeeld, zodat ik pas bij mijn Bruidegom, Jezus. Dat kan alleen met een vast geloof in God en Zijn kracht.

 

Vaak borrelt plotseling een lied bij mij van binnen en dan denk ik: er is vast iemand die nu voor mij bidt. Ik ben heel dankbaar voor alle gebeden voor mij.

Het is zeer de moeite waard als we in Gods plan zijn opgenomen, dan kunnen we vrijmoedig zeggen: elke omstandigheid is een gelegenheid om meer Hem gelijk te worden.”

Als ik ’s avonds laat – eigenlijk veel te laat op een doordeweekse dag – weer in de auto zit, realiseer ik me hoe waardevol en opbouwend een ziekenbezoek als dit is. En voor de bezoeker misschien wel meer dan voor de zieke!