Een tussenstop op weg naar de hemel

Een tussenstop op weg naar de hemel

Geschreven door: Eva Ditlefsen | Gepubliceerd: woensdag 30 maart 2011

Het gelach in de zaal op Brunstad klinkt als duizenden galmende klokken. Zusters uit heel de wereld zijn hier bijeen, en als er gezongen wordt lijkt het wel engelenzang. Je zou haast denken dat je in de hemel was beland.

Want als het Woord met zo’n duidelijkheid wordt verkondigd, werpt het licht op je eigen leven, en zie je de gebieden in je leven waar iets moet veranderen, bijvoorbeeld het egoïsme dat daar van binnen woont. Dit werd tijdens de conferentie speciaal benadrukt. Het licht dat schijnt van het spreekgestoelte, is net zo doordringend als de zonnestralen uit de wolkenloze hemel boven het met sneeuw bedekte Brunstad. Maar net zoals de zon verwarmt, geeft het gesproken woord ook warmte, het geeft hoop. Hoop op een totale herschepping door de hulp die je krijgt als je je van je eigen zwakheid bewust bent, en hulp zoekt bij de troon der genade. Zo vroeg Kåre J. Smith ons op een bepaald ogenblik: ‘Denk je dat iemand ooit vergeefs voor de genadetroon heeft gestaan?’

Velen getuigen ervan dat het mogelijk is het land binnen te gaan en de vrucht te genieten van een leven in de geest van Jozua en Kaleb (lees Numeri 14:6-9). ‘Ik die vroeger zo ongeduldig was, ik ben nu geduldig geworden!’ klinkt het met kracht uit de mond van een oudere zuster, die stralend is van goedheid en mildheid. Het ontroert de harten om de krachtige getuigenissen te horen van medezusters en voorloopsters. Zij staan daar als levende voorbeelden van wat een lang leven in deze geest in een mens kan bewerken, met een vlees waarin geen goed woont (Rom. 7:18).

Het is iets heel bijzonders met de gemeenschap hier op Brunstad. Iemand die je thuis zo vaak hebt zien lopen ontdek je nu pas goed. Met een vriendin van vroeger heb je een extra fijne ontmoeting. Er worden nieuwe banden geknoopt. Het is de meest natuurlijke plek op aarde, een plek waar je kunt genieten van lekker eten, plezier hebben, lachen en samen praten, zodat de hele zaal in de pauzes trilt van de energie.

Maar als het zingen opnieuw naar de hemel opstijgt, is het net een tussenstop op weg naar de komende wereld.