Jouw beloofde land - conferentie in Israël

Jouw beloofde land - conferentie in Israël

Geschreven door: Trond Eivind Johnsen | Plaats: Tel-Aviv, Israel | Gepubliceerd: maandag 1 november 2010

ISRAEL: 300 mensen die allemaal geloven dat ze deel uitmaken van het geestelijk Israël, nageslacht van Abraham naar het geloof, en die daardoor geloven in een persoonlijk ‘beloofd land’.

Waarin bestaat dat persoonlijk ‘beloofde land’ dan? Ik ben een van de ruim driehonderd deelnemers uit een tiental landen, aan de oktoberconferentie in ‘het beloofde land’ Israël.

‘Je moet geloven dat God een reusachtig werk bij jou van binnen zal doen. Wat wil je? Als je wilt, zal dat werk in jou gebeuren!’ Daarmee opent Kåre J. Smith de Israëlconferentie in een kibboets bij Tel-Aviv. En hij vervolgt: ’God wil ons helemaal. Het mag niet zo zijn dat je begeerte naar de uiterlijke wereld blijft uitgaan als je voor Jezus hebt gekozen!"


Het beloofde land


Het land Israël is op haast ieders lippen en wordt vaak ‘het beloofde land’ genoemd. Die uitdrukking stamt uit de Bijbel, waarin God zelf de Joden dit land belooft. Vertoef in dit land als een vreemdeling, dan zal Ik met u zijn en u zegenen, want u en uw nageslacht zal Ik al die landen geven, en Ik zal de eed gestand doen die Ik uw vader Abraham gezworen heb, zegt God in Gen. 26:3. Op verschillende plaatsen in het Oude Testament staat ook beschreven om welke gebieden het gaat. Maar hoe staat het met ons als Abrahams nageslacht naar het geloof? Hebben wij ook een ’beloofd land’?
 

Uit miljoenen uitverkoren

Hij heeft mij uit miljoenen uitverkoren!

Synøve Østgård, een jeugdig type van 42 uit Drammen, is voor de eerste keer in Israël, en deelt ons mee dat ze eigenlijk niet zoveel interesse heeft voor historische bezienswaardigheden en toeristische attracties. Maar als ik haar naar haar eigen ‘beloofde land’ vraag is er bij haar geen twijfel:

‘Hoop op herschepping, dat is mijn beloofde land!’ Synøve is zichtbaar enthousiast voor haar hemelse roeping. Ze vertelt verder: ‘De conferentie was één groot óf-óf, je moet met een ongedeeld hart God dienen!’

Het is voor Synøve niet moeilijk om haar dankbaarheid te uiten voor de samenkomsten die ze zojuist heeft meegemaakt.

‘Ik begreep: ik heb alle mogelijkheden! Dat is fantastisch! Ik ben enorm ontroerd. Hij heeft mij uit miljoenen uitverkoren!’ barst ze los, en ze vertelt hoe dankbaar ze is voor de mogelijkheden die God haar heeft gegeven om in dit leven Jezus na te volgen.

Lange tijd honger

Daar zie ik ook Zvi Okun, die zijn hele leven in Israël heeft gewoond, een van de weinigen in dit land die bij Brunstad Christian Church horen. Voor hem en zijn gezin is het feest, als ze meer dan 300 vrienden in hun vaderland op bezoek krijgen.

Als hij de vraag krijgt hoe het is om zoveel van z’n vrienden terug te zien en op Israëlische bodem het evangelie te horen, antwoordt hij in Oosterse beeldspraak: ‘Als je lang honger hebt gehad en dan eten krijgt, eet je zoveel je op kunt!’
 

De jongeren beleven opwekking als ze in Israël op conferentie zijn, zegt Zvi. Dat wordt me goed duidelijk als ik wat later Paul Sigurd Espegard uit Drammen (20) tegen het lijf loop. In tegenstelling tot veel jonge mensen in zijn omgeving heeft hij gekozen voor een persoonlijk leven met Christus. Daarom wilde hij ook naar Israël, nu hij nog jong is. ‘Ik wilde iets van mijzelf te zien krijgen. Als ik mezelf zie, kan ik verder komen! Hoe meer ik zie, des temeer kan ik me reinigen.’ Hij vertelt hoe blij hij is dingen in zijn leven gewaar te worden die hij kwijt moet, en zegt dat reiniging juist erom draait daaraan te werken.

In de loop van het gesprek citeert hij een paar keer de Bijbel. Gods Woord is zijn gereedschap geworden, nodig om dit leven te leven. Zo citeert hij bijvoorbeeld Jeremia 23:29: Is niet mijn woord als een vuur, luidt het woord des Heren, of als een hamer die een steenrots vermorzelt? 
 

‘Wij zijn een uitverkoren volk, en als we dan ook nog in een beloofd land zitten is dat wel iets bijzonders.’ Aaron Fernandez is drie jaar ouder dan Paul Sigurd en komt uit een heel andere hoek van de wereld, namelijk India, maar hij is er niet minder enthousiast om. ‘Dag in dag uit ben ik met Christus gekruisigd. Dat is leven in het beloofde land!’ lacht hij en verwijst naar Galaten 2:20.

 


Deze twee vormen maar een klein deel van de jeugd die naar de conferentie is gekomen om Gods Woord te horen en het beloofde land te ervaren, in aards en in geestelijk opzicht. ‘Want,’ denkt Zvi, ‘als je in Israël bent krijg je een speciale gelegenheid om je roeping te beseffen.

Ervaringen van eeuwigheidsbelang

De deugden zijn mijn beloofde land, en mijn vijanden zijn mijn egoïsme.

In de conferentie treffen we mensen aan in heel uiteenlopende omstandigheden. Jong, oud, getrouwd en ongetrouwd; een enorme variatie van nationaliteiten, culturen en levensomstandigheden. Te midden van dat alles ontmoet ik Jochen en Elise. Hij is Duitser, zij is Noorse, en ze wonen met hun twee kinderen in Noorwegen. Ze hebben oppas gekregen, en nu konden ze mee naar Israël om ervaringen van eeuwigheidsbelang op te doen.

‘Het geeft je een andere kijk op het leven thuis,’ concludeert Jochen. Hij vindt het belangrijk om zulke dingen als echtpaar samen mee te maken. ‘Het schept gemeenschap tussen man en vrouw.'

Ik vraag hun hetzelfde als wat ik een heel stel anderen heb gevraagd: Wat is jullie beloofde land?

‘De deugden zijn mijn beloofde land, en mijn vijanden zijn mijn egoïsme,’ antwoordt Elise prompt. Ze zijn het erover eens dat de deugden van Galaten 5:22 hun beloofde land zijn: De vrucht van de Geest is liefde, blijdschap, vrede, lankmoedigheid, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid, zelfbeheersing. Ze hebben er geloof voor dat deze tekst op hen van toepassing kan worden.

Want in wat niets is kan God doen wat Hij wil