Leer zes personen van BCC kennen

Leer zes personen van BCC kennen

Geschreven door: Inga M. Larsen | Gepubliceerd: dinsdag 20 maart 2012

Brunstad Christian Church is een actieve groep mensen, waar in de loop van de week een heleboel gebeurt. Leer 6 personen kennen van de gemeente in Østfold, en beleef samen met hen zo’n week. Lees het betreffende artikel Een week met Brunstad Christian Church

Sigve Hansen (10):

Ik ben tien jaar en ik heb 5 zusjes en 2 broers. Ik zit op de Hornnes- school in Sarpsborg in klas 5. Ik heb het naar mijn zin op school. Ik houd het meest van goochelen. Verder vind ik lego leuk en ik speel graag buiten.

 

 

Sandra Østberg (17):

Ik ben zeventien jaar. Ik heb een jongere broer en een jonger zusje Ik maak deel uit van een fantastisch gezin.

Voetbal en volleybal zijn de sporten waar ik van houd. Die vind ik super cool en geweldig! Het is extra leuk als er veel zijn – dan is het extra cool. Ik speel ook dwarsfluit, dat doe ik al sinds mijn negende jaar, dus langzamerhand wordt het wat.

Nu doe ik het eerste jaar van de middelbare school in Glemmen. Volgend jaar wil ik een opleiding gaan volgen voor ambulancechauffeur. Daar kijk ik naar uit. Naast mijn school heb ik twee schoonmaakbaantjes. Verder ben ik natuurlijk heel actief bij wat er in de gemeente gebeurt. 

Alexander Tombre (20):

Ik ben twintig jaar oud. Ik kom uit een gezin van 9 personen, waar ik nummer drie ben van zeven kinderen. Ik heb drie broers en drie zusjes. Overdag ga ik naar school in combinatie met een timmeropleiding. Deze zomer ben ik klaar. In mijn vrije tijd sport ik graag, maak muziek (trompet) en verder doe ik een heleboel dingen met broers, zusjes en vrienden.

Al jong was ik heel blij met de gemeente en alles wat ik daar beleefde. Als kleine jongen begreep ik niet zo veel van wat ik op de samenkomst hoorde, maar toen ik een jaar of 11-12 was, begon ik meer te begrijpen van wat we hoorden, en merkte ik op verschillende gebieden dat God iets in mijn leven wilde doen.

Ik herinner mij speciaal dat er op school heel veel slechte praatjes waren, en ook andere dingen waarvan ik in mijn binnenste wist dat ik er niet aan mee moest doen. Maar zelfs al wist ik dat het slecht was, ik kreeg het niet voor elkaar om iets anders te doen dan meedoen met mijn klasgenoten op school. Maar op een jeugdsamenkomst op Brunstad, toen ik 13 jaar was, nam ik het vaste besluit dat het nu afgelopen moest zijn. Nu moest ik echt overwinning krijgen over mijn eigen zonden, en kon ik mij bekeren tijdens de bidstond ’s avonds. Toen mocht ik beleven dat God mij echt kracht gaf om eindelijk te overwinnen. Ik beleefde dat God mij werkelijk hulp gaf, en die hulp krijg ik nog steeds iedere dag van God, en daar ben ik blij om, want zonder die hulp kan ik niet overwinnen over de zonde. 

Silje Drageseth Schmidt (29):

Ik ben 29 jaar, getrouwd met Ron Schmidt en heb 5 schattige kinderen; drie jongens en 2 meisjes.

Ik groeide op in Noordwest Noorwegen in een klein dorp dat Selje heet (vlak bij Måløy), dicht bij de zee, vlak bij de West-Kaap. Ik had een goede kindertijd, maar was niet in de gemeente, ook al was mama opgegroeid in de gemeente. Zij ontmoette papa toen ze 18 jaar was, trouwde en kreeg haar eerste kind toen zij 19 was. Ik kan mij voorstellen dat het voor haar een enorme overgang was om weg te gaan van haar vrije, gezellige en muzikale familie, en te verhuizen naar het koude westen waar de mensen een beetje gesloten zijn. Maar ze bewaarde altijd haar sprankelende persoonlijkheid, en bracht haar positieve visie op de gemeente op ons allemaal over, en op meerderen in het dorp.

Het enige dat voor mij belangrijk is, is eigenlijk om broederschap te hebben met andere vrienden die voor hun hemelse roeping leven, en verder alles wat in de gemeente gebeurt, en niet in de laatste plaats mijn lieve man en kinderen! En ik hoder ook van om bezoek te krijgen! Er is niets mooier om bij elkaar te zitten en met goede vrienden te praten en elkaar op te bouwen in het geloof.. wij met onze hemelse roeping hebben immers werkelijk een interessant gespreksonderwerp ! 

Arild Ådalen (53):

Ik woon in een kleine boerderij in het centrum van Sarpsborg. Ik ben 31 jaar getrouwd met mijn lieve Maja. Samen hebben we vijf dochters en zeven zonen gekregen. (Plus acht schoonzoons en –dochters en elf kleinkinderen)

Het is een grote familie geworden, waar ik heel veel van houd. Het is altijd een grote vreugde geweest om zo veel mogelijk samen te zijn met mijn gezin, en om samen met de kinderen te zijn bij sportactiviteiten en schoolevenementen.

Overdag werk ik in ons verhuurbedrijf waar ik omga met veel klanten, goede vrienden en fantastisch personeel.

Mijn kindertijd was een lichte en goede tijd, thuis bij moeder, vader en acht broers en zusjes, waar ik al jong leerde om te werken. We spaarden samen om naar Brunstad te reizen als daar conferentie was. Deze reizen waren zonder meer de hoogtepunten van het jaar.

Toen ik zestien jaar was, was mijn leven een beetje zwaar en werd ik geplaagd door veel destructieve gedachten. In die tijd hoorde ik op Brunstad een eenvoudige toespraak op de samenkomst van Aksel Smith, waar hij zei: - Heb je het moeilijk? Je hebt de mogelijkheid om daar helemaal van bevrijd te worden door geloof in Gods volkomen leiding in je leven!

Met mijn hele hart greep ik geloof daarin. Dat vulde de leegte en gaf levenslust en toekomstperspectief. Dit baande de weg voor mij om er mee door te gaan om te werken aan mijn behoud, en alle neigingen en zonde die ik als mens geërfd heb, op te ruimen.

Door een bewust werk heb ik genade gekregen om meer en meer deel te krijgen aan het leven van Christus. 

Elisabeth Gangsø (71):

Ik woon in een appartement niet ver van Furuheim, om preciezer te zijn, in Sellebak. Ik ben in 1940 geboren.

In mijn jeugd werkte ik drie jaar als onderwijzeres op een school, daarna meerdere jaren op kantoor bij de psycholoog voor arbeidsgerelateerde zaken in Frederikstad, en later op het arbeidsbureau als werkcoach. Dit was allemaal voor ik in 1985 trouwde met Selmer, die weduwnaar was. “Alles voor God” was ons leven, dus wij hadden het samen buitengewoon goed alle jaren die we samen kregen voor hij in 1998 stierf.

Ik heb zelf geen kinderen, maar ben grootmoeder van een jongen en een meisje die allebei uit Colombia komen. Bovendien ben ik overgrootmoeder van 2 kinderen. Dat is toch ongelooflijk!

Ik ben niet opgegroeid met de verkondiging in de gemeente, maar al van jongs af aan heb ik een verlangen gehad naar dit leven.
Toen ik 20 werd vond ik dat ik de leeftijd had dat ik mij moest bekeren. Ik vond dat het onrechtvaardig was om mijn hele leven naar mijn begeerten te leven, en dan de resten van een leeg leven terug te geven aan God.

Nu ben ik gepensioneerd en leef ik stil en vredig, en ik zeg vaak dat ik het nog nooit zo goed heb gehad. Zo wordt het als je één ding voor ogen hebt, namelijk iedere dag een diepere verlossing. Het bezoeken van de samenkomsten staat voor mij op de eerst plaats Daar is Gods Geest aanwezig. Zo is het voor mij alle jaren geweest.