Het werd een onvergetelijke ervaring. Het gezin Floor uit Zuid-Afrika was deze zomer voor het eerst met alle 15 kinderen op Brunstad.
Het werd een onvergetelijke ervaring. Het gezin Floor uit Zuid-Afrika was deze zomer voor het eerst met alle 15 kinderen op Brunstad.

–Waarom niet alles investeren?

Geschreven door: Karen-Birgitte Larsen | Plaats: Oslo, Noorwegen | Gepubliceerd: woensdag 1 september 2010

12.000 kilometer. Ze noemen het een pelgrimsreis. Het gezin Floor uit Zuid-Afrika beleefde z’n eerste conferentie op Brunstad, de plek die de meesten van hen alleen maar via uitzendingen hebben gezien vanaf de andere kant van de wereld.

 

– Ik weet dat ze wat ze met eigen ogen en oren hebben gezien en gehoord, nooit meer zullen vergeten, zegt Mark Floor, die zijn droom realiseerde om zijn 15 kinderen mee te nemen naar Brunstad Conference Center, het centrum van de activiteit van de gemeente.


De kosten van de reis wil Mark nauwelijks noemen. Al kostte de reis het gezin van 17 personen meer dan een kwart miljoen kronen, het is maar een geringe investering in verhouding tot wat het ervoor heeft gekregen.

 

– Waarom zouden we niet alles investeren? Hier krijgen mijn kinderen hulp om een rein leven te leiden. De reiskosten zijn gering vergeleken met de prijs van een leven in zonde, licht Mark toe. Hij weet dat het evangelie de kinderen het geluk brengt dat hij zelf in zijn leven heeft gekregen. Het heeft het gezin uit Zuid-Afrika meer dan een kwart miljoen kronen gekost om naar Brunstad te komen. Een goede investering volgens de vader.

– Het belangrijkste is dat we een voorbeeld zijn

Tijdens de conferentie op Brunstad beleefde het gezin geloofsversterkende samenkomsten, kinderactiviteiten en jeugdsamenkomsten. De kinderen hebben herinneringen en vrienden gekregen voor hun hele leven.

– Het is het beste wat ik ooit heb meegemaakt, zegt Jan Abel in gebarentaal, als de vader vraagt hoe de week op Brunstad is geweest.

De dove Jan Abel krijgt wel de verkondiging tijdens de samenkomsten in gebarentaal vertolkt, maar wat vooral indruk op hem maakt is wat hij ziet en meemaakt.

– Het belangrijkste wat wij voor onze kinderen kunnen doen is een goed voorbeeld zijn.

Als ouders hebben we geleerd dat het belangrijkste wat wij voor de kinderen kunnen doen, is: een goed voorbeeld zijn. We hebben gemerkt dat wat Jan Abel allemaal ziet en meemaakt aan liefde en gemeenschap, rechtstreeks zijn hart binnenkomt, zegt Mark, en volgens hem geldt dat niet alleen voor dove kinderen.

 

– Ik ben een lid van het lichaam

Voor Johannes, de oudste in het gezin, is het iets heel bijzonders om op de conferentie in Noorwegen te komen, al hoort hij dezelfde verkondiging in Zuid-Afrika.

– De gemeente is een lichaam. Als ik op de conferentie kom merk ik dat ik een lid ben van dat lichaam. Ik hoor dezelfde boodschap thuis, maar het betekent zoveel voor mij om hier te komen, zegt deze 23-jarige, die het besluit heeft genomen in het dagelijks leven trouw te zijn als lid van het lichaam van Christus.

Als de grote broer voor 14 jongere broertjes en zusjes merkt Johannes dat hij als mens gauw tekortschiet. Hier op de conferentie is zijn geloof in volkomen overwinning over zonde en neigingen versterkt.

– Ik heb de verantwoordelijkheid om een goed voorbeeld te zijn. Je kunt zo makkelijk iets te zeggen wat pijn doet tegen hen die je het meest na staan, vooral in het gezin. Als er iets gebeurt vind ik wel iets in mezelf dat ik kan overwinnen. Niet de anderen zijn het probleem, weet Johannes, die al jong besloten heeft een voorbeeld te worden voor z’n broertjes en zusjes.

Naar huis en het leven van alledag

Het is druk in het appartement de laatste avond voor de thuisreis. Over een paar uur moet het gezin terug naar de winter en het leven van alledag. De koffers zijn gepakt en verschillende kinderen, die allang hadden moeten slapen, kijken toe en kruipen op schoot bij de grote broers en zussen..

– De kinderen willen volgend jaar weer, dus ik moet maandag wel weer naar m’n werk, grapt Mark lachend.

Maar of de familie Floor de augustusconferentie volgend jaar vanuit Zuid-Afrika zal volgen, dan wel genoeg geld heeft kunnen sparen om naar Noorwegen te komen, in beide gevallen is hun hart dankbaar deel uit te maken van de gemeente en leden te zijn van het lichaam.