Hanne Stene, Renate Ellefsen en Valeria Rentschler bij de afdaling van de Lanin
Hanne Stene, Renate Ellefsen en Valeria Rentschler bij de afdaling van de Lanin

Naar de top van de vulkaan Lanin

Geschreven door: Renate Ellefsen | Plaats: Paso Flores, Argentina | Gepubliceerd: woensdag 1 juni 2011

Lanin

Uitgestrekt over vier landen in Zuid-Amerika bevindt zich het Andesgebergte, en op de grens van Argentinië en Chili ligt de vulkaan Lanin, een van de toppen van de bergketen. De vulkaan is 3776 meter hoog en is 500 jaar geleden voor het laatst uitgebarst.

De 3776 meter hoge vulkaan Lanin bestijgen, dat was het doel van twaalf jonge mensen van het Youth Exchange Program (YEP), toen ze in Argentinië eropuit gingen.

De 12 jonge mensen maken deel uit van een groep van 15 personen van het Youth Exchange Program (YEP), die helpen bij de bouw van een nieuw conferentiecentrum voor Brunstad Christian Church in het dorp Paso Flores in Argentinië. Ook werken ze mee aan de bouw van een watertank voor 1,3 miljoen liter water voor het conferentiecentrum. Het dorp ligt n.l. in een droog pampagebied.

Van de vijftien jonge mensen komen er elf uit Noorwegen, één uit Finland, één uit Chili en twee uit Argentinië.

De bergtocht diende om te vieren dat het betonnen plafond tussen de eerste en tweede verdieping was gereedgekomen.

‘Een onvoorstelbare ervaring,’ zei Hanne Stene. Zij is 20 jaar, en al komt ze uit het bergland van Noorwegen, zij had in haar leven nog nooit zoiets gepresteerd. Doordat de beklimming al ‘s morgens om 4 uur startte, voelde zij zich de eerste uren van de ochtend misselijk als gevolg van te weinig slaap. ‘Ik dacht dat ik het niet zou halen, maar tenslotte stond ik dan toch op de top en kon ik uitkijken over Chili en Argentinië!”

‘Ik ben blij dat het me gelukt is, maar ik ga het niet nog eens overdoen!’

Håkon Kjærnet (18), ook een Noor die mee klom, had ook nog nooit een hiermee vergelijkbare berg beklommen. Hij vertelde dat de eerste dag erg zwaar was. De stijging van 1100 naar 2300 meter maakte dat het vier uren duurde om negen kilometer te kunnen afleggen, en Håkon voelde zich nu niet bepaald in topvorm. Maar al gauw bleek het tegendeel: de volgende dag bleef hij het hele traject naar de top vlak achter de voorste gids. ‘Fluitje van een cent’ zei hij met grijns. ‘Ik ben blij dat het me gelukt is, maar ik ga het niet nog eens overdoen!’

Onderweg naar de top van de vulkaan maakten ijsspikes, stokken en een helm deel uit van de uitrusting van de twaalf. Op de steilste plekken was de klim wel 30 graden, dus was constante waakzaamheid geboden opdat er niets mis zou gaan. Op de top aangekomen werden de laatste drie met luid gejuich verwelkomd, ze konden trots zijn op hun inzet. Zij hadden een proef van volharding en wilskracht goed doorstaan!