Blijvende herinneringen

Blijvende herinneringen

Geschreven door: Ben Graham | Plaats: Salem, Oregon | Gepubliceerd: zaterdag 22 januari 2011

‘Wanneer gaan we?’ vragen sommigen al. Een paar tellen later horen we motorgeronk en plotseling zijn er twee schoolbussen te zien.

Het is een grauwe vochtige morgen, wat typerend is voor de omgeving hier. Het zien van een gele schoolbus doet je natuurlijk denken aan kinderen die naar school moeten. Maar deze morgen heeft- ie een heel andere bestemming.

Ongeveer 60 zondagschoolkinderen tussen 5 en 12 jaar arriveren op Macleay Christian Retreat, een conferentiecentrum middenin Salem om mee te gaan op een tocht naar de Silver Falls.

‘Het wordt vast een leuke, boeiende dag,’ zegt Andrew Taylor (26).  

Hij is een van de zondagsschoolleiders die de reis naar de Silver Falls vorig jaar ook heeft meegemaakt. De plek ligt in een bekend nationaal park, te midden van bossen met natuurpaden en met een fantastisch uitzicht over prachtige watervallen.

De kinderen schijnen de wind en de motregen die op hen neervalt niet op te merken. Ze zijn alleen maar bezig een goed plekje in de bus te vinden, de lucht is vol opgewonden stemmen. De hele tocht wordt gekenmerkt door een goede sfeer, met verjaardags- en kerstliedjes ter ere van de chauffeur. Hoe dichter we bij het doel komen, des te harder.

De bus kan maar amper goed stoppen of de kinderen stromen de deuren al uit, en de lege parkeerplaats verandert in een grote krioelende massa opgewonden kinderen. Nu zijn ze er eindelijk, een en al gelach en gestoei, onmogelijk te overzien.

De kinderen worden ingedeeld in groepen met leiders en kunnen meedoen aan diverse activiteiten zoals wandeltochten, ontdekkingstochten, spoorzoeken en allerlei andere spannende dingen. ‘Ik vind het zo leuk met al m’n vrienden!’ zegt Amanda (9). Met het mooie peperkoekhuisje vóór zich maakt ze zich met een tevreden lachje klaar voor een tweede kop warme chocola.

Buiten rent een troep druipnatte jongens voorbij, die gejaagd vertellen over de route die ze juist hebben gelopen achter een donderende waterval langs, bijna 60 meter hoog.

Als we Matt Messmore (25) vragen waarom hij vrijwillig is gaan meehelpen bij de reis, zegt hij: ‘Dit is voor mij een mogelijkheid om wat tijd met kinderen door te brengen, wat ik anders niet zoveel kan doen. De kinderen waren erg opgewonden en verheugden zich zo op dit uitje, het zou egoïstisch van mij zijn om hun enthousiasme niet te delen en niet mee te helpen hun te plezieren en goed te doen.’

Op dezelfde vraag antwoordt Andrew Taylor: ‘Niet alleen wat ik zeg, maar het leven dat ik leid, dat maakt indruk op de kinderen. Ik moet zo leven dat zij ook een verlangen krijgen om Jezus te volgen.’

 

‘Tochtjes als deze bieden een fijne gelegenheid om herinneringen te scheppen, die eeuwig zullen blijven. Dit opent hun harten, zodat ze meer ontvankelijk en open zijn voor het Woord van God en de Bijbelverhalen.’