Trzy ukrzyżowane osoby

Trzy ukrzyżowane osoby

Napisane przez: Johan Oscar Smith | Opublikowane: 24 marca 2016

W Wielki Piątek zostało ukrzyżowanych trzech mężczyzn. Kim oni byli?

"A gdy przyszli na miejsce, zwane Trupią Czaszką, ukrzyżowali go tam, także i złoczyńców, jednego po prawicy, a drugiego po lewicy.” (Ewangelia Łukasza 23,33)

To nie był przypadek, że Jezus został ukrzyżowany razem ze złoczyńcami; ponieważ prorok Izajasz powiedział: „Dlatego dam mu dział wśród wielkich i z mocarzami będzie dzielił łupy za to, że ofiarował na śmierć swoją duszę i do przestępców był zaliczony. On to poniósł grzech wielu i wstawił się za przestępcami.” (Księga Izajasza 53,12)

Pierwszy ukrzyżowany

Tedy jeden z zawieszonych złoczyńców urągał mu, mówiąc: Czy nie Ty jesteś Chrystusem? Ratuj siebie i nas.” (Ewangelia Łukasza 23,39)

Ten złoczyńca reprezentuje świat, który pragnie być zbawiony bez wyroku skazującego. Jeżeli jesteś Mesjaszem, to usuń sąd, uwolnij samego siebie i nas, i pokaż, co potrafisz. Jeżeli jesteś Chrystusem, uczyń tak, żebym był zadowolony i spełnij wszystkie moje żądania. Jeżeli jesteś Mesjaszem, to udaj się do Jerozolimy i pokaż się ludowi; rzuć się z najwyższej wieży świątynnej i zamień kamienie w chleb. Niech twoja chwała i twoje zdolności się objawią, by rzeczywiście można było zobaczyć i zrozumieć, że Mesjasz objawił się wśród nas.

Duchowe przeświadczenie o sądzie – ponieważ władca tego świata został osądzony – to gwoździe, których bezbożni nigdy nie będą w stanie wyrwać ze swojego serca.

Takiego Mesjasza oczekuje świat i pewnego razu te pragnienia zostaną zaspokojone przez Antychrysta. Misją Chrystusa nie było przyniesienie zewnętrznej wolności na świecie, czynienie znaków i cudów przed obliczem zwierzęcia, czy też zbieranie pochwał i aprobaty. On przyszedł, by ukrzyżować świat i przywieść go do śmierci tak, by każdy, kto umrze z nim, otrzymał życie.

Złoczyńca wisiał na krzyżu. Został skazany na śmierć, ale potrafił drwić, a gwoździe krzyża mocno trzymały swoją ofiarę. Tak również jest ukrzyżowany świat; ponieważ jeden został ukrzyżowany za wszystkich, zatem wszyscy są ukrzyżowani i jeden umarł za wszystkich, zatem wszyscy umarli. Duchowe przeświadczenie o sądzie – ponieważ władca tego świata został osądzony – to gwoździe, których bezbożni nigdy nie będą w stanie wyrwać ze swojego serca. Świat – podobnie jak złoczyńca – stara się zachować swoje życie, lecz to się nie uda.

Drugi ukrzyżowany

Drugi natomiast, odezwawszy się, zgromił tamtego tymi słowy: Czy ty się Boga nie boisz, choć taki sam wyrok ciąży na tobie? Na nas co prawda sprawiedliwie, gdyż słuszną ponosimy karę za to, co uczyniliśmy, Ten zaś nic złego nie uczynił.” (Ewangelia Łukasza 23,40-41)

Pierwszy złoczyńca chciał zostać zbawiony bez sądu, drugi natomiast chciał cierpieć i ponieść karę za swoje złe uczynki, które popełnił, by wejść do wieczności. On złożył swoje jarzmo grzechu na Tego, który niósł wszelki grzech świata i otrzymał obietnicę, że będzie z Nim w Raju.

Otrzymał przebaczenie i oczyszczenie z tego, co sam osądził. Jednak nie pozbył się grzechu wewnątrz siebie.

Pierwszy złoczyńca miał grzech w sobie i drugi tak samo; lecz ten drugi przez przyznanie się i osądzenie samego siebie, pozbył się swojego jarzma grzechu. Już dłużej nie było dla niego potępienia. Otrzymał przebaczenie i oczyszczenie z tego, co sam osądził. Jednak nie pozbył się grzechu wewnątrz siebie. Jest reprezentantem ludzi, którzy zostają oczyszczeni ze swoich grzechów, ale nie pragną niczego więcej.

Trzeci ukrzyżowany

To nikt inny, jak sam Jezus. Pierwszy ukrzyżowany zwrócił się przeciwko Niemu, lecz On nic nie odpowiedział. Odezwał się natomiast drugi złoczyńca. W ten sam sposób Bóg zbawia dzisiaj ludzi, którzy mogą opowiedzieć światu o Jezusie, odpowiadać na ich zarzuty i przyjmować ich obelgi, lecz Sam nie odpowiada ani jednym słowem. Natomiast Jezus odpowiedział drugiemu złoczyńcy: „I rzekł mu: Zaprawdę, powiadam ci, dziś będziesz ze mną w raju.” (Ewangelia Łukasza 23,43)

Jezus nie tylko zaniósł grzechy świata na drzewo, ale także nosił grzech w sobie. Został uczyniony grzesznikiem za nas. Bóg potępił grzech w Jego ciele.

Jezus nie tylko zaniósł grzechy świata na drzewo, ale także nosił grzech w sobie. Został uczyniony grzesznikiem za nas. Bóg potępił grzech w Jego ciele. (List do Rzymian 8,3) A kiedy dzieło to zostało wykonane, oddał ducha. Dla zakonu było niemożliwe potępić grzech w ciele, ponieważ wszelki grzech, który człowiek popełnia, jest poza ciałem. Jednak Bóg uczynił to, co było niemożliwe dla zakonu; mianowicie potępił grzech w ciele Chrystusa. Każdy, kto chce zostać wybawiony od grzechu w swoim ciele, musi codziennie wziąć na siebie swój krzyż. Złoczyńca został zbawiony i oczyszczony ze swoich win, ale nie otrzymał działu w boskiej naturze. Jezus nie przyjął natury aniołów, ale stał się potomkiem Abrahama (List do Hebrajczyków 2,14-18) Uczynił tak, aby potępić grzech w ciele i zamiast grzechu objawił całą pełnię boskości, która zamieszkała w Jego wnętrzu.

Osądzanie grzesznej natury, starego Adama, nie jest żadnym potępieniem, lecz zbawieniem, które wykonuje się w ciele. Apostoł Piotr pisze: „A jeśli sprawiedliwy z trudnością dostąpi zbawienia ...” (I List Piotra 4,18) Jest wzrost w ciele, i zbawienie w ciele, i sąd w ciele tak, by każdy mógł otrzymać zapłatę za to, co wykonało się w jego ciele.

Oblubienica Chrystusa pragnie otrzymać dział w Jego wspaniałości i obliczyła koszty.

Bóg wszystko wykonuje podwójnie. On daje zewnętrzne zbawienie przez Jezusa Chrystusa i daje wewnętrzne zbawienie przez tę samą osobę.

Jednak wrogowie krzyża Chrystusowego przeciwstawiają się temu wewnętrznemu zbawieniu i tak, jak złoczyńca, zadawalają się tylko przebaczeniem grzechów.

Nie tak jest z Oblubienicą Jezusa Chrystusa. Ona pragnie otrzymać dział w Jego wspaniałości i obliczyła koszty. Jest ciałem z Jego ciała i kością z Jego kości; jest chętna, by dzielić radość ze swoim Oblubieńcem; ale jest też chętna, by cierpieć i umrzeć razem z Nim – stać się wolną nie tylko od przekleństwa zakonu, ale również od natury Adama w swoim ciele.

 

Po raz pierwszy artykuł ten został opublikowany w miesięczniku zborowym BCC „Ukryte Skarby” w kwietniu 1914 roku.

© Copyright Stiftelsen Skjulte Skatters Forlag | brunstad.org