Nasza wiara

Czego nauczamy i jak to praktykujemy? Tutaj możesz przeczytać i znaleźć odpowiedzi na najbardziej centralne tematy w naszym życiu chrześcijańskim i zwiastowaniu.

Zbór Chrześcijański Brunstad to społeczność wierzących, która ma swoją podstawę w Nowym Testamencie i która przyjęła, że Biblia to „Słowo Boże”. Poza tą podstawą, nie mamy żadnych rozszerzających nauk, nie stawiamy warunków, nie czynimy różnic między ludźmi. Fundamentalnymi elementami doktryny są: wiara w Jezusa jako Syna Bożego, w Ducha Świętego, w przebaczenie grzechów, chrzest i Ostatnią wieczerzę.

Teologia

Nasze wyzananie zalicza się do protestantyzmu. Jednak w naszym zrozumieniu ewangelii kładziemy nacisk na wiele rzeczy inaczej niż większość chrześcijańskich ugrupowań.

 Szczególnie w dziedzinach, które dotyczą naszego chrześcijańskiego życia po otrzymaniu przebaczenia grzechów. Kładziemy duży nacisk na to, że jako chrześciajnie "mamy przynosić owoce godne nawrócenia", tak jak wyraża to Słowo Boże w Dz. Ap. 26, 20 i Ew. Mat. 3, 8.

Biblia jest wyznacznikiem naszej doktryny i życia

Kładziemy nacisk na to, by nasze życie było zgodne ze Słowem Bożym. Biblia jest wyznacznikiem naszej doktryny i życia. Wierzymy w Boga Wszechmogącego, w jego Syna Jezusa Chrystusa i w Ducha Świętego. Wierzymy, że Jezus został poczęty przez Ducha Świętego i zrodzony przez dziewicę Marię, a także, że powstał z martwych trzeciego dnia, tak jak mówi Biblia.

Głównym trzonem nauki zboru jest wiara w to, że Jezus był kuszony we wszystkim, ale nigdy nie zgrzeszył. Właśnie dlatego życie Jezusa, pokuszenia, boje i triumf, mają dla nas tak wielkie znaczenie.
Nie mamy żadnych własnych książek, które moglibyśmy porównać z Biblią. Natomiast wielu chrześcijan i chrześcijanek przez lata zapisało wiele dobrych wskazówek na podstawie własnych przeżyć i doświadczeń życiowych. Duża część tych zapisków została zebrana w broszurach, książkach i śpiewnikach. Wszystko po to, by Słowo Boże mogło zostać lepiej zrozumiane, by łatwiej było w nie uwierzyć i zastosować w życiu.
Poza nauką Biblii, nie mamy żadnych dodatkowych przykazań i reguł, jak mamy żyć. Natomiast otrzymujemy pomoc przez przykłady życia bogobojnych mężów i kobiet, którzy szli przed nami.

Przebaczenie grzechów i zwycięstwo nad grzechem

Wierzymy, że wszyscy ludzie mogą otrzymać przebaczenie grzechów i życie wieczne lecz nie dzięki ich dobrym uczynkom, ale przez wiarę w śmierć Jezusa, który umarł za nas na krzyżu. „Albowiem łaską zbawieni jesteście przez wiarę, i to nie z was: Boży to dar.” Ef.2, 8.
Przebaczenie grzechów nie jest dla chrześcijanina końcowym celem, ale raczej początkiem nowego życia. Przez nawrócenie i wiarę w Słowo Boże, rodzimy się do nowego życia, w którym otrzymujemy nowe pragnienie i jesteśmy zainteresowani wykonywaniem woli Bożej. Z Bożą pomocą możemy stać się uczniami Jezusa i naśladować Go, tak jak jest napisane w Piśmie Świętym. Ew. Mar. 8, 34.
Wierzymy, że Jezus był tak samo kuszony jak my, ale nigdy nie zgrzeszył. Przeciwnie, przez moc Ducha Świętego zwyciężył w każdym pokuszeniu. Hebr. 4, 15-16. Dlatego też wierzymy, że kiedy jesteśmy kuszeni, by czynić, to co złe w oczach Bożych, wtedy możemy otrzymać moc, by powiedzieć „Nie” naszej własnej woli i otrzymać zwycięstwo nad tymi pokuszeniami. Rzym. 6, 1-2. Wierzymy, iż w ten sposób, możemy przezwyciężyć wszelki świadomy grzech (to, o czym wiemy, że jest złe) i rozwijać się duchowo we wszystkim, co dobre - jak jest napisane w Biblii.

Uświęcenie

Wierzymy, że Duch Święty będzie pouczał nas i prowadził po drodze jako uczniów Jezusa Chrystusa. Przez posłuszeństwo Duchowi Świętemu nasze wnętrze zostaje przemieniane. W świetle, które pochodzi ze Słowa Bożego i z Ducha Świętego, coraz lepiej widzimy naszą naturę i jej objawy sprzeciwu wobec Bożej woli. Kiedy zgadzamy się z Bogiem, że nasza natura jest zła, wtedy otrzymujemy pomoc Ducha, by się z tego grzechu oczyścić. Podczas naszej wędrówki przez życie przyznajemy się do kolejnych rzeczy i coraz głębiej oczyszczamy się - podążamy ku większej światłości. Tę wewnętrzną przemianę Biblia nazywa uświęceniem.

Zbór - Kościół – ciało Chrystusowe

Wierzymy, że duchowa społeczność, która rozwija się w świetle Słowa Bożego, jest „kościołem” lub inaczej, jak napisane jest w Biblii, „ciałem Chrystusowym”. Każdy, kto żyje „życiem ukrzyżowanym z Chrystusem”, jest członkiem jego ciała - niezależnie od miejsca i czasu, kultury czy tradycji, niezależnie od tego, czy ma powiązanie ze Zborem Chrześcijańskim czy też nie.

Osobista wiara i osobiste życie

Kultura, język, wykształcenie, stan cywilny i miejsce pochodzenia w naszym zborze znacznie się różnią. Jednak co się dotyczy dobrych wartości i osobistego chrześcijaństwa jesteśmy jedno z tym, co jest napisane w Biblii: „Życie jest światłością ludzi.”

Dobre wartości życiowe

W Zborze pracujemy nad tym, aby zachowywać dobre wartości życiowe, które Bóg dla nas przeznaczył. Wartości te budują na tym, co Biblia nazywa doskonałym prawem wolności. Dlatego dajemy sobie nawzajem, zarówno jako jednostki, jak i w rodzinie, pełną wolność, by podejmować własne decyzje i by samemu kształtować swoje życie. Ta wolność i te dobre wartości życiowe stanowią również fundament dla naturalnego i radosnego rozwoju naszych dzieci.

Osobiste chrześcijaństwo

Wiara w Jezusa jest osobistą sprawą każdego człowieka. Dlatego też dobrowolne, świadome decyzje mogą dać właściwy fundament osobistej wierze, wzrostowi i rozwojowi jako chrześcijanin.
Mimo że wiara jest osobistą sprawą każdego, czymś naturalnym jest, że matka i ojciec, którzy są chrześcijanami, życzą sobie, aby ich dzieci miały tę samą wiarę i radość, co oni. Dlatego zachęcamy młodzież i doświadczamy, że większość z nich decyduje się na to, by pozostać w zborze. Osoby, które wybierają coś innego są oczywiście respektowane.

Chrzest

Praktykujemy chrzest wierzących, czyli chrzest osób dorosłych. Chrzest jest prośbą do Boga o dobre sumienie (1. Piotra 3, 21).

Chrzest nie usuwa grzechu, lecz biorąc chrzest świadczymy przed Bogiem i ludźmi, że chcemy żyć nowym życiem. Zawieramy przymierze z Bogiem, że od tej chwili nie chcemy już dłużej żyć dla samych siebie, według naszej własnej woli, lecz tylko dla Niego i według Jego woli.

Przeczytaj również:

Dlaczego nie chrzcimy dzieci?

„Czy nie wiecie, że my wszyscy, ochrzczeni w Chrystusa Jezusa, w śmierć jego zostaliśmy ochrzczeni? (Pogrzebani tedy jesteśmy wraz z nim przez chrzest w śmierć, abyśmy jak Chrystus wskrzeszony został z martwych przez chwałę Ojca, tak i my nowe życie prowadzili.” Rzym. 6, 3-4. Małe dziecko nie ma „starego życia”, które by mogło świadomie odłożyć. Nie jest też na tyle świadome, by móc zawierać pakt z Bogiem według swojego sumienia. Dlatego nie chrzcimy małych dzieci, lecz je błogosławimy. Są przynoszone do zboru, gdzie duchowny, np. przełożony zboru modli się za nimi i błogosławi je, podobnie jak czynił to Jezus: „Lecz Jezus rzekł: Zostawcie dzieci w spokoju i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie; albowiem do takich należy Królestwo Niebios. I włożył na nie ręce, po czym odszedł stamtąd.” Mat.19, 14-15.

Łamanie chleba

Łamanie chleba jest chwilą refleksji nad samym sobą, okazją do przypomnienia sobie o wielkim dziele zbawienia, którego Jezus dokonał dla nas, a także o tym dziele, które chce wykonać w nas.

Łamanie chleba to uroczystość, która od czasu do czasu odbywa się w naszych lokalnych zborach. Ma nam ona przypominać o Jezusie.
„Albowiem ja przejąłem od Pana to, co wam przekazałem, że Pan Jezus tej nocy, której był wydany, wziął chleb, a podziękowawszy, złamał i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje za was wydane; to czyńcie na pamiątkę moją. Podobnie i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich to nowe przymierze we krwi mojej; to czyńcie, ilekroć pić będziecie, na pamiątkę moją. Albowiem, ilekroć ten chleb jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie, aż przyjdzie.” 1.Kor. 11, 23-26.

Wyznanie

Wieczerza, lub innymi słowy „łamanie chleba”, jest świadectwem naszego życia codziennego. Świadczymy, że jesteśmy uczestnikami tej samej śmierci co Jezus - śmierci dla grzechu, który mieszka w nas. Chleb jest symbolem ciała Chrystusa. Poprzez dzielenie się chlebem świadczymy, że wszyscy jesteśmy członkami tego samego ciała. „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest społecznością krwi Chrystusowej? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest społecznością ciała Chrystusowego? Ponieważ jest jeden chleb, my, ilu nas jest, stanowimy jedno ciało, wszyscy bowiem jesteśmy uczestnikami jednego chleba.” 1 Kor. 10, 16-17.